ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία το 2015, αφού προηγουμένως έκανε ανηλεή αντιπολίτευση, καταγγέλλοντας τους πάντες και υποσχόμενος τα πάντα. Ασφαλώς ο λαϊκισμός δεν είναι άγνωστο στοιχείο στην ελληνική πολιτική. Σε περιβάλλον όμως Μνημονίου, με τη χώρα σε συνθήκες δημοσιονομικής υποτέλειας, το να πολιτεύεσαι όπως πολιτεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παίξε – γέλασε. Εστω κι αν ο Πρωθυπουργός χαμογελούσε διαρκώς σε όλες τις Συνόδους Κορυφής που έγραψαν Ιστορία για τις επαχθείς δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα.

Αλλά η ιστορία, όπως είπαμε, είναι γνωστή. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, με βαριές συνέπειες για την κοινωνία, διασπάστηκε. Οι κυβερνητικοί σύντροφοι του χθες, εκτός Βουλής πλέον, είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι τής σήμερον. Ολα αυτά όμως λίγο ενδιαφέρουν τους πολίτες που πληρώνουν με τα εκκαθαριστικά της Εφορίας τα σπασμένα ενός πρώτα επιπόλαιου και μετά ανεύθυνου λαϊκισμού. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας του ΕΝΦΙΑ – που αυτή η κυβέρνηση θα καταργούσε. Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις. Οι κυβερνώντες έχουν σπεύσει να τις δαιμονοποιήσουν μαζί με τα εγχώρια ΜΜΕ που δεν τους κάνουν τα χατίρια. Ακόμη όμως και έντυπα του εξωτερικού, χωρών όχι εχθρικών προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτυπώνουν στα ρεπορτάζ τους την απέχθεια της μέσης Ελλάδας για τη συνεχιζόμενη λιτότητα.

Ωστόσο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αφού έπαιξαν με τη διαπραγμάτευση, τραυματίζοντας τις τράπεζες και διαλύοντας την οικονομία, οι κυβερνώντες εμφανίζονται έτοιμοι να παίξουν με το πολίτευμα. Την ίδια ναΐφ αντίληψη που είδαμε πέρσι να ορίζει τις σχέσεις με την ευρωζώνη την ακούμε τώρα σε θέματα όπως η άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, τα δημοψηφίσματα, η απλή αναλογική, η λειτουργία της Δικαιοσύνης και η ρύθμιση του τοπίου της ενημέρωσης. Οι χαλαρές απλουστεύσεις συμβαδίζουν με την άμεση ενοχοποίηση όποιου έχει επιφυλάξεις.

Βάζοντας στη ζυγαριά την εξουσία και την ειλικρίνεια, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε το 2015 την πρώτη κάνοντας στροφή στη λιτότητα. Τώρα επιχειρείται να στρεβλωθεί το πολίτευμα ώστε να μη χαθεί η εξουσία. Μόνο που ακόμη και σε ένα κατακερματισμένο, ερημοποιημένο σχεδόν, τοπίο υπάρχουν αντιστάσεις. Φαίνεται στη δυσκολία της κυβέρνησης να εξαναγκάσει συναίνεση στον εκλογικό νόμο που έχει εμπνευστεί. Αποτυπώνεται στο σήμα κινδύνου που δίνουν οι δικαστές. Θα αναδειχθεί στα δημοψηφίσματα και στα μείζονα ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης. Το πάθος για εξουσία δεν συνιστά πολιτική. Αφορά μια κάστα ολίγων και δεν συγκινεί τους πολλούς. Αλλωστε ο τροχός της δημοκρατίας δεν σταματά ποτέ να γυρίζει.