«Είναι μήπως όλα ένα κακό όνειρο;»

^«Είναι εύκολο αυτές τις μέρες να ξυπνάς ταραγμένος πριν ακόμη θυμηθείς το γιατί. Επειτα θυμάσαι. Ολα έχουν αλλάξει πέρα ώς πέρα. Ή πρόκειται να αλλάξουν μόλις επιλεγεί ο νέος σου ηγέτης. Η χώρα στην οποία ζεις, η κοινοβουλευτική δημοκρατία που την κυβερνούσε, για καλό ή για κακό, έχει επισκιαστεί από ένα δημοψήφισμα με ύποπτο σκοπό και ασαφές καθεστώς. Από τη γεωργία μας μέχρι τις επιστήμες και τα πανεπιστήμιά μας, από το δίκαιό μας μέχρι τις διεθνείς σχέσεις, το εμπόριο και την πολιτική μας, και το ποιοι και τι είμαστε στον κόσμο, όλα είναι μετέωρα, στην κρίση μιας παράξενης, άνισης επαναδιαπραγμάτευσης με τους ευρωπαίους γείτονές μας. Πώς φθάσαμε ώς εδώ; Τι να κάνεις;».

Είναι ο πρόλογος ενός σχεδόν σπαρακτικού άρθρου γνώμης του βρετανού συγγραφέα και σεναριογράφου Ιαν ΜακΓιούαν στην «Guardian». «Εμείς οι κρεμλινολόγοι», λέει ειρωνικά ο συγγραφέας των βιβλίων «Εξιλέωση», «Σάββατο», «Στην ακτή», «μπορούμε μόνο να μαντεύουμε τι αποφασίζεται στις λέσχες του Σεν Τζέιμς ή στα αγροκτήματα του Οξφορντσαϊρ. Γνωρίζουμε όμως πως αυτό που όλες οι πλευρές αποκαλούν τη μεγαλύτερη πολιτική κρίση της γενιάς μας είναι δημιούργημα του Συντηρητικού Κόμματος και μόνο. Αυτό, όχι το UKIP, πρότεινε το δημοψήφισμα· έδωσε τη μάχη, το κέρδισε και το έχασε. Για τις υπηρεσίες αυτές, για το χάος και το δηλητήριο που ακολούθησαν και συσκοτίζουν τη μάχη για την ηγεσία, θα έπρεπε τώρα να το βλέπουμε να ξεσκίζεται από μια αποτελεσματική, εύγλωττη αντιπολίτευση. Με τη σιωπή τους, όμως, ο Κόρμπιν και η ταραγμένη, παρανοϊκή αυλή του μας έχουν παραδώσει, στην πραγματικότητα και προς το παρόν, σε ένα μονοκομματικό κράτος και όχι τη λενινιστική βερσιόν που ορισμένοι αυλικοί ονειρεύονται.

Τώρα παρακολουθείς ανήμπορος καθώς επιλέγεται ο πρωθυπουργός σου. Είναι φυσικά συνταγματικά σωστό να μην έχεις λόγο στο θέμα. Είναι όμως δύσκολο να αποτινάξεις αυτό το συναίσθημα πως κρυφακούς από τα υπόγεια, μαζί με το υπηρετικό προσωπικό. Ο μπάτλερ έχει μια θεωρία, το ίδιο και η δεύτερη καμαριέρα… Αραγε ο Μπόρις αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του ή είναι πραγματικά τελειωμένος; Τι μας λέει για το κόμμα, μετά το 2008, το γεγονός ότι η Ανρια, μια πρώην τραπεζίτης αντίθετη στον ελάχιστο μισθό, θα μπορούσε σύντομα να γίνει πρωθυπουργός; Αραγε η απροθυμία της Τερίζα στη διάρκεια της εκστρατείας ήταν ένας δαιμόνιος τακτικισμός; Ή απλώς μια έκφραση του χαρακτήρα της; Ή είναι κατάσκοπος των υποστηρικτών του Remain; Ακούμε βήματα πάνω από τα κεφάλια μας κι άλλα πηγαινέλα. Ποιος όμως;»

Ο ΜακΓιούαν αφήνεται να παρασυρθεί από τη θεωρία του μπάτλερ περί «κατασκόπου». Που καταλήγει σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα – και μια σαρωτική νίκη του Remain. «Είμαστε πάλι μέσα. Στην πραγματικότητα δεν φύγαμε ποτέ. Ηταν όλα ένα άσχημο όνειρο. Πέσε ξανά για ύπνο. Οταν θα ξυπνήσεις, ο Μπόρις Τζόνσον θα είναι ηγέτης των Εργατικών. Ηταν πάντα, λέει, πιο αριστερός από τον Τόνι Μπλερ. Τι να κάνεις;»