ΑΝΑΓΚΗ

Τους αριθμούς τούς έχουμε πάρει από φόβο τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Τα νούμερα του χρέους, της ανεργίας – οι αρνητικές επιδόσεις της ανάπτυξης – λειτουργούν συνήθως αποκαρδιωτικά. Ακόμη και το πρωτογενές πλεόνασμα – θετικό στη βάση του – μάς απογοήτευσε, αφού δεν ήταν τελικά το κλειδί που θα επέτρεπε στη χώρα να βγει από τη φυλακή της στασιμότητας.

Από την άποψη αυτή, αποτελούν ευπρόσδεκτη εξαίρεση τα 4,81 μέτρα που πήδηξε στο άλμα επί κοντώ η Κατερίνα Στεφανίδη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Αμστερνταμ. Αν μη τι άλλο, γιατί ένα χρυσό μετάλλιο στίβου στην Ελλάδα του Μνημονίου δεν είναι πια απλή υπόθεση. Οι καιροί είναι χαλεποί, τα μέσα περιορισμένα. Η Ελλάδα της αφθονίας – λίγο πριν ή λίγο μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 – ανήκει στο παρελθόν. Η αγωνιστική διάκριση σε διεθνές επίπεδο εκτός από ταλέντο, θέλει ατομικό πείσμα, όπως θέλει και μεγάλες προσωπικές θυσίες.

Είναι γι’ αυτό που το χαμόγελο της Στεφανίδη στο βάθρο είναι πιο λαμπερό. Αλλά είναι και γι’ αυτό που είχαμε μία δεκαετία να δούμε χρυσό σε Ευρωπαϊκό. Η νέα γενιά των αθλητών έχει να αντιμετωπίσει τον σκληρό ανταγωνισμό του στίβου. Εχει όμως να υπερνικήσει και τις αντιξοότητες μιας μικρόψυχης εποχής. Το ότι το καταφέρνει δείχνει ότι η χώρα μας εξακολουθεί να διαθέτει αξιόλογο έμψυχο υλικό. Τόσοι και τόσοι νέοι, οι ξενιτεμένοι της κρίσης, σταδιοδρομούν άλλωστε επαγγελματικά στο εξωτερικό και μάλιστα με επιτυχία.

Παιδιά ενός κατώτερου θεού, του θεού της κρίσης, οι σημερινοί νέοι βρίσκουν μέσα τους τα εφόδια. Η ελπίδα είναι ότι θα βρουν τον τρόπο να τραβήξουν και τη χώρα μπροστά, γιατί το έχει ανάγκη.