ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κοινή γνώμη δικαιούται να μάθει τι ακριβώς έγινε το 2015.

Υπήρχε ή δεν υπήρχε σχέδιο να πάει η χώρα στη δραχμή αν χρειαστεί; Ποιος το εκπόνησε και ποιος το ενέκρινε; Φυσικά, οι κυβερνώντες δεν διακρίνονται για τη στενή τους σχέση με την αλήθεια – τη δική τους ή των άλλων. Ολα μπαίνουν στην κρεατομηχανή της τρέχουσας πολιτικής – όπως φαίνεται από την αντιπαράθεση πρώην και νυν ΣΥΡΙΖΑ στην κρατική τηλεόραση ή στο twitter. Οι σύντροφοι του χθες – οι οποίοι κρέμονταν ο ένας από τα λόγια του άλλου στις φωτογραφίες εν πτήσει προς Βρυξέλλες – είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του σήμερα. Φυσικά, η διαχωριστική γραμμή δεν είναι το Ναι ή το Οχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ή η ψήφιση του Μνημονίου ΙΙΙ. Στην ουσία, είναι η εξουσία που τους χώρισε μετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου.

Παρ’ όλ’ αυτά, το τι έγινε το 2015 δεν λύνεται με Εξεταστικές Επιτροπές. Και μάλιστα για δύο λόγους. Πρώτον, οι Εξεταστικές Επιτροπές, που τις μηχανεύτηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου το 2009, τίποτε δεν διαλεύκαναν. Αντιθέτως, λειτούργησαν, μέσα από ασαφείς διαδικασίες, ως λασποδικεία εντυπώσεων. Δεύτερον, με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ και την πρόεδρό του, που πρότεινε ως αντικείμενο εξέτασης μια μακρά περίοδο που να περιλαμβάνει και δικές του κυβερνήσεις, όλοι οι υπόλοιποι θέλουν να εξεταστεί μόνο η διακυβέρνηση των άλλων. Η ΝΔ, για την οποία η περίοδος 2004 – 2009 είναι ταμπού, αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Συνεπώς, όλα αυτά λειτουργούν ως σκιαμαχίες ενώπιον ενός ακροατηρίου που δεν πολυσυγκινείται, όταν δεν τείνει να τα ισοπεδώνει όλα.

Τα πεπραγμένα των κομμάτων κρίνονται στις εκλογές. Αυτές που έγιναν – και αυτές που θα γίνουν. Δεδομένων των αδυναμιών του κομματικού συστήματος – που ξεχνάει ότι όλα τα πολιτικά παιχνίδια καταλήγουν να παίζονται σε δημόσια θέα – ο κριτής δεν μπορεί παρά να είναι ο ελληνικός λαός.