[Καλημέρα σας] Μετά τη νεροποντή

Μία ώρα μετά τη δυνατή νεροποντή της περασμένης Τρίτης. Ακόμη και οι πιο θορυβώδεις δρόμοι με τη μεγάλη κίνηση – για παράδειγμα η Βασιλίσσης Σοφίας – σαν να αναδίνουν μια περίεργη ησυχία, μύρο νιώθει ν’ ανεβαίνει προς τον ουρανό η μουσκεμένη θωριά ανθρώπων, κτιρίων και οχημάτων. Ο ουρανός, ένα βαθύ πορφυρό και μαζί γκριζογάλανο, μοιάζει να παραστέκει, από τη μεριά του Αιγάλεω, στο πάρκο Μαρασλή, δημιουργώντας γωνιές μυστικές, αχολογημένες από μια θάλλουσα υγρασία.

Μια τέτοια γωνιά επέλεξε ο πλανόδιος μουσικός, ένας άντρας γύρω στα 35 με τόσο πυκνά γένια και μαλλιά – η κατάληξή τους μια τροφαντή κοτσίδα – που, αντί να αποκρύπτουν, υπογράμμιζαν μια απίθανη ευγένεια χαρακτηριστικών. Σχεδόν αθέατος από τις πυκνές συστάδες των λογής φυτών, θα ήταν αδύνατον να τον διακρίνεις αν δεν ακολουθούσες τη διαδρομή που υποδείκνυε η μουσική της κιθάρας που έπαιζε, τόσο διακριτική σαν να ερχόταν από απόσταση ενός χιλιομέτρου – ίσως και περισσότερο.

Το απλωμένο μπροστά στα πόδια του μαξιλαράκι σαν να σου αποκάλυπτε το μυστικό, γιατί, αντί για ένα κοσμοβριθές σημείο, όπως για παράδειγμα τη μία από τις δύο εξόδους του μετρό, είχε προτιμήσει να σταθεί και να παίξει μουσική σχεδόν κρυμμένος, μειώνοντας έτσι τα χρήματα που θα μπορούσε να συγκεντρώσει. Ηταν σαν να έλεγε πως όποιος τελικά τον ανακάλυπτε θα ήταν γιατί είχε γοητευτεί με τη μουσική του – κι επομένως ήταν άξιος για τη βοήθεια που του προσφερόταν. Δεν ήθελε να του δοθεί αυτή καταχρηστικά, επειδή είχε μεταβάλει την παρουσία του ή τη μουσική του σε ένα υποχρεωτικό άκουσμα.

Αν αμφέβαλλε κανείς γι’ αυτή την αίσθηση τελετουργίας που είχε επιλέξει ένας μουσικός για να καλύψει τις ανάγκες επιβίωσής του, δεν είχε παρά να προσέξει το απλωμένο μπροστά στα πόδια του μαξιλαράκι. Το ρίψιμο οποιουδήποτε κέρματος πάνω του – άηχο όπως ήταν – αφενός δεν «εξέθετε» τον ίδιο τον μουσικό, αφετέρου ο θόρυβος που θα δημιουργούνταν αν αντί για μαξιλαράκι υπήρχε ένα πιάτο ή ένα τσίγκινο τάσι, θα παρεμπόδιζε με την ασέβειά του την έστω ολιγόλεπτη απόλαυση που προκαλούσε το άκουσμα της μουσικής.

n Ο Περικλής Δημητρολόπουλος απουσιάζει με άδεια.