[Κραυγές και ψίθυροι] Στα μανταλάκια

Εχει ανακοινωθεί από την αρχή της εβδομάδας η απόφαση της κυβέρνησης να δημοσιοποιούνται τα ονόματα των μεγάλων οφειλετών στην Εφορία ως μέτρο πάταξης της φοροδιαφυγής. Και να συμφωνήσω κατ’ αρχάς ως προς την αναγκαιότητα και το επείγον της είσπραξης των οφειλών. Αναρωτιέμαι όμως αν αυτός θα αποδειχθεί τελικά ο καλύτερος ή ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος. Αν δηλαδή ο εκβιασμός της διαπόμπευσης – διότι περί αυτού πρόκειται – θα λειτουργήσει σε μετόχους εταιρειών ή ιδιώτες που χρωστάνε πάνω από ένα εκατομμύριο. Προσωπικά, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αλλά ας πούμε ότι το κόλπο πιάνει και όσοι έχουν δίνουν. Οσοι δεν έχουν; Θα μείνουν κρεμασμένοι στα μανταλάκια να κάνουν αέρα σε ένα διαστρεβλωμένο κοινό περί δικαίου αίσθημα;

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Αλλο η φοροδιαφυγή και άλλο η φοροοφειλή. Η πρώτη σαφώς ενέχει απάτη. Η δεύτερη όμως – όχι βέβαια πάντα – μπορεί να σημαίνει οικονομική αδυναμία. Πραγματική ανέχεια. Φαλιμέντα και αδιέξοδα. Και, σε πολλές περιπτώσεις, μεγάλη απελπισία. Ετσι, μου κάνει πραγματικά εντύπωση πώς προσδίδει στην αδυναμία πληρωμής τη χροιά της απάτης μια κυβέρνηση που στο περσινό δημοψήφισμα είχε ενσωματώσει, κατά κάποιον τρόπο, στη ρητορική του Οχι το κουτσαβάκικο «δανεικά κι αγύριστα». Επειδή τα γεγονότα των τελευταίων μηνών και ο κυβερνητικός τακτικισμός με έχουν κάνει αρκετά καχύποπτη, θεωρώ ότι πέρα της πιθανής εισπραξιμότητας το μέτρο στοχεύει και στο να ντοπαριστεί ο «λαός» εναντίον των «κακών, διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων πλουσίων». Ετσι ίσως ξεχαστεί για λίγο και δεν συνειδητοποιήσει τι σημαίνει να δεσμεύει η Εφορία διακοσάρια και τριακοσάρια από λογαριασμούς των 500 ευρώ.