Σιέλ

Ολοι όσοι έχουν πάει στην Ισλανδία έχουν να λένε για το μοναδικό γαλάζιο – εκθαμβωτικό, ήσυχο και πυκνό – που ενώνει τη θάλασσα με τον ουρανό καθώς αντανακλάται πάνω στον πάγο. Το μόνο ίσως που μπορεί πια να συγκριθεί μαζί του είναι το γκελ που κάνει η ομάδα των Βίκινγκς στο φετινό Ευρωπαϊκό.

Πέρα από τη σάγκα των μικρών που κατακτούν τον κόσμο, τι είναι άραγε αυτό που ξεχωρίζει την Ισλανδία; Τι δίνει ψυχική και αθλητική δύναμη σε μια χώρα 332.529 κατοίκων (από τους οποίους το ένα δέκατο βρίσκεται αυτές τις ημέρες στη Γαλλία), που μόλις βγήκε από τη χρεοκοπία (και γύρισε την πλάτη, χωρίς δημοψήφισμα, στην Ευρωπαϊκή Ενωση), χωρίς στρατό, με βασικό επάγγελμα το ψάρεμα, με τον ωραιότερο (σαν τραγούδι των Σίγκουρ Ρος) εθνικό ύμνο και τον συγκινητικότερο (σαν νεοζηλανδική χάκα) ομαδικό χορό; Και πώς κατάφερε να τα βάλει με τα (έστω ξεδοντιασμένα) μεγαθήρια μια εθνική ομάδα που, πριν αρχίσει το Ευρωπαϊκό, βρισκόταν 34η στην κατάταξη της FIFA και 35η (21 θέσεις κάτω από την Ελλάδα…) στην κατάταξη της UEFA (για το πώς γίνεται να είσαι πιο κάτω στην Ευρώπη από ό,τι σε όλο τον κόσμο ρωτήστε τους εγκεφάλους τους παγκοσμίου ποδοσφαίρου) και διαθέτει, στην πρώτη παρουσία της σε μεγάλη διοργάνωση, οδοντίατρο προπονητή και βιντεοκλιπά τερματοφύλακα;

Η απάντηση είναι απλή: προετοιμασία, ψυχή και άστρο. Από το 2011 μπήκε μπροστά ένα σύστημα ανακάλυψης ταλέντων και προώθησης του ποδοσφαίρου – η Ισλανδία διαθέτει ήδη 700 προπονητές και αρκετές διακρίσεις σε επίπεδο μικρών εθνικών ομάδων. Από τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού παγιώθηκε ένα βρετανικό στυλ παιχνιδιού – συνεχές τρέξιμο, πίεση, αράουτ-σέντρες και σέντρες-σέντρες – και συγκροτήθηκε μια εξαιρετικά δεμένη και σχεδόν αδιαπέραστη ομάδα. Αυτό το αμιγές, ταπεινό και τίμιο στυλ αντιμετώπισε τα ξεφτισμένα, αλαζονικά και χορτασμένα ευρωπαϊκά κακέκτυπα, με απόγειο την «αυθεντική» Αγγλία… και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Που δεν έχει τελειώσει ακόμη – ιδιαίτερα όσο καθαρίζει κι ο γαλλικός ουρανός.