[Κραυγές και ψίθυροι] Κλάματα

Ο λαϊκός στιχουργός μπορεί να μην έχει ακόμη αποφανθεί αν «Οι άντρες δεν κλαίνε» ή «Κι όμως, κυρία μου, οι άντρες κλαίνε», τα γεγονότα των τελευταίων μηνών όμως έδειξαν ότι οι πολιτικοί κλαίνε σίγουρα. Από συγκίνηση, οργή, πάθος, υπερηφάνεια, έπαρση. Ή, στα δικά μας, απλώς συντονίζονται όταν δακρύζει η εικόνα της παραληρηματικής Αριστεράς. Η οποία Αριστερά ένα θέμα με τα μάτια, γενικώς, το έχει. Ο über alles κύριος Πολάκης, για παράδειγμα, μας είπε ότι για να αξιολογήσει τους διοικητές των νοσοκομείων φτάνει να τους κοιτάξει στα μάτια. Εξάλλου το αριστερό κλάμα αναγορεύθηκε προσφάτως σε βαρβάτο επιχείρημα και τεκμήριο πολιτικής αθωότητας. Δεν μας τα είπε ο κύριος Σπίρτζης; Οι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όταν υπέγραφαν γελούσαν, ενώ αυτός κλαίει. Οπότε, αθώος του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ και της φοροεπιδρομής.

Για να σοβαρευτούμε τώρα, στον αντίποδα της ιλαροτραγωδίας «όταν έκλαψε ο Σπίρτζης και οι συν αυτώ», το κλάμα, προχθές στο Ευρωκοινοβούλιο, του Βρετανού Τζόναθαν Χιλ, αρμόδιου επιτρόπου για τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα, όταν ανακοίνωσε την παραίτησή του μετά την απόφαση για Brexit. Δάκρυα για την επισφάλεια της χώρας του, τα οποία μάλιστα προσπάθησε να κρύψει από τον φακό. Τον βοήθησαν άλλωστε οι συνάδελφοί του που χειροκροτούσαν όρθιοι γύρω του – μαζί με πολλούς άλλους απ’ όλες τις πτέρυγες – σχηματίζοντας ένα είδος προστατευτικής και συγχρόνως τιμητικής φρουράς. Βλέποντας αυτό το στιγμιότυπο πολιτικού πολιτισμού, σκέφτηκα ότι το να κλαις για τους άλλους είναι ένδειξη δύναμης. Να κλαις για σένα, όπως οι δικοί μας, είναι δείγμα αδυναμίας.