[Κραυγές και ψίθυροι] Συμβολικά

Πριν από δύο ημέρες ο ιταλός πιανίστας Λουντοβίκο Εϊνάουντι έπαιξε πιάνο καταμεσής των πάγων του Αρκτικού Ωκεανού, στο πλαίσιο προώθησης καμπάνιας της Greenpeace, μέσω της οποίας η οργάνωση προσπαθεί να ασκήσει πίεση στους ηγέτες του κόσμου ώστε να απαγορευθούν οι γεωτρήσεις πετρελαίου και η αλιεία στα νερά της Αρκτικής. Στις αρχές Μαρτίου ο Αϊ Ουέιουεϊ έστησε – «με θρησκευτική ευλάβεια», όπως αναφέρεται – ένα λευκό πιάνο στις λάσπες της Ειδομένης για να παίξει μια γυναίκα από τη Συρία. Και αυτό ήταν ένα παγκόσμιο μήνυμα ειρήνης. Λίγες μέρες αργότερα, για να τιμήσουν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ηθοποιοί έβγαιναν στα παράθυρα του Εθνικού Θεάτρου και απήγγελλαν ποιήματα.

Ας πούμε ότι αυτά τα εντελώς συμβολικά είναι ωραία εικαστικά δρώμενα, αν και έχω πολλές αντιρρήσεις για το αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Και θα ήταν ακόμη καλύτερα αν συνέβαιναν στη δεκαετία του 1990. Τότε που ο πάπας της διαφήμισης, ο Ζακ Σεγκελά, μας παρακαλούσε, μέσω του ομότιτλου βιβλίου του, να μην πούμε στη μαμά του ότι είναι διαφημιστής αφού εκείνη νόμιζε ότι δούλευε πιανίστας σε μπουρδέλο. Στην εποχή δηλαδή της αποθέωσης του συμβολισμού ο οποίος ανθεί, γενικά, επί λυμένων προβλημάτων. Σήμερα που τα προβλήματα χάσκουν ορθάνοιχτα, που άνθρωποι, καθόλου συμβολικά, δολοφονούνται και μαχαιρώνονται για τις ιδέες τους, ο συμβολισμός μοιάζει, πολύ συχνά, με τρύπια σημαία που συγκινεί μόνο αυτούς που τον σκαρφίζονται και όσους είναι έτοιμοι εκ των προτέρων να συγκινηθούν. Εξάλλου, όπως έχει πει σε ιδιωτική συζήτηση η Κική Δημουλά, ο χρόνος δεν συγκινείται από την ποίηση.