ΔΕΣΜΑ

Ποια είναι η αχίλλειος πτέρνα των κυβερνήσεων, δεξιών ή κεντροδεξιών, κεντροαριστερών ή αριστερών; Είναι η ανεργία.
Η λέξη μπήκε από την πόρτα αλλά και από το παράθυρο της δημόσιας ζωής το τελευταίο εικοσιτετράωρο. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ μπορεί να ήρθε στην Αθήνα λίγο και με διάθεση να χτυπήσει μεταφορικά στην πλάτη τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά είναι αρκετά έμπειρος πολιτικός ώστε να μη διστάσει να του πει ότι ο ρυθμός μείωσης της ανεργίας δεν είναι ακόμη ικανοποιητικός. Μια κατ’ ουσίαν διπλή άρνηση που κατά βάσιν σημαίνει ότι η ανεργία παραμένει σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα για το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα – στο οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ανήκει πλέον και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αντίστοιχα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμέρισε τη μηνυματοδοσία του προς τον ΣΕΒ, μιλώντας στους βιομηχάνους για ανάπτυξη αλλά και για εταιρική κοινωνική ευθύνη. Ωστόσο, αναγνώρισε κι αυτός ότι ο στόχος παραμένει η μείωση της ανεργίας. Οσο αυτή χτυπάει εικοσάρια και βάλε, αλλά και συνδυάζεται με οικονομική αναιμία, τροφοδοτεί μια παράμετρο αστάθειας. Ας το πούμε διαφορετικά: ο Αντώνης Σαμαράς, συνδαιτυμόνας του Γιούνκερ στο Λαγονήσι, πίστευε ως Πρωθυπουργός – και πάντως πριν από τη δολοφονία στο Πέραμα – ότι η Χρυσή Αυγή θα πέσει μόνο όταν μειωθεί η ανεργία. Το ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν έχει επέλθει δεν είναι άσχετο με το ότι η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να είναι τρίτο κόμμα – έστω κι αν η υπόθεση Φύσσα παραμένει στην ουσία μετέωρη στα δικαστήρια.
Τέλος – και όχι λιγότερο σημαντικό – μια και προχθές ήταν η Ημέρα των Προσφύγων. Ο κοινωνικοπολιτικός συνδυασμός του Προσφυγικού με την ανεργία είναι εκρηκτικός και δύσκολα διαχειρίσιμος. Το συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να ανακάμψει με τρόπο που να τονώνει την απασχολησιμότητα. Και το συμπέρασμα αυτό αφορά πρωτίστως την κυβέρνηση που πρέπει να αφήσει τα κυνηγητά μαγισσών, το ανακάτεμα της θεσμικής τράπουλας και την προπαγάνδα ώστε να δει πώς θα απελευθερώσει τη χώρα από τα δεσμά της λιτότητας – δεσμά που δεν δένονται μόνο από δεξιά αλλά κι από αριστερά και μάλιστα πολύ σφιχτά.