[Στίγμα] Ποιος κυβερνά αυτό το λιμάνι;

Ολα αυτά τα νόστιμα που λένε η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός για τη «δίκαιη ανάπτυξη», καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ήταν λόγια. Και μόνο λόγια. Διότι χθες το βράδυ «κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι» γινόταν πάλι πανικός με την μόνη πραγματική επένδυση που έχει πραγματοποιηθεί στη χώρα, αυτή της κινέζικης COSCO.

Δεν είναι ότι ομάδα απεργών λιμενεργατών και άλλων κατέλαβε τα γραφεία του ΟΛΠ απαιτώντας να μην υλοποιηθεί η συμφωνία. Είναι ότι στην κατεύθυνση αυτή κινούνται και όλες οι προσπάθειες του  «μπαρουτοκαπνισμένου» κυρ Θοδωρή Δρίτσα, αρμόδιου υπουργού.

Διαφωνεί, το δείχνει και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του – μου λένε – να μην πραγματοποιηθεί η  επένδυση. Αλλά οι Κινέζοι, που δεν τους το ‘χα η αλήθεια είναι, εμφανίζουν πείσμα και γινάτι μανιάτικο ανάλογο αυτού που επιδεικνύει ο φαρμακέμπορος το πάλαι υπουργός Δρίτσας.

Το σίριαλ είχε προ ημερών μια κομβική λεπτομέρεια η οποία πιθανώς θα λύσει και τον γόρδιο δεσμό. Οπως εγκύρως ενημερώθηκα, οι Κινέζοι απέστειλαν επιστολή αυστηρού ύφους στον πρόεδρο Αλέξη με την οποία τού εκθέτουν λεπτομερώς το περίεργο της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί: εκείνοι να δίνουν τα λεφτά τους για την επένδυση, εκείνος να συναινεί και να επιδοκιμάζει κι ένας υπουργός του να κάνει ό,τι μπορεί για να μην υλοποιηθεί η συμφωνία.

Πάλι καλά, να λέμε, που δεν τον ρώτησαν ποιος κυβερνάει τελικά αυτό τον τόπο: εσύ ή ο Δρίτσας;

Καθηγητής-κομάντο

Ασχολούμενος με τα του Μεγάρου Μαξίμου (αγαπημένη συνήθεια, από το πρωί ώς το βράδυ…) πληροφορήθηκα ότι ο επί του Τύπου και άλλων τινών υπουργός κύριος Νικόλαος Παππάς αξιοποιεί το γνωστικό αντικείμενο… δροσερού καθηγητή της Νομικής Σχολής Αθηνών. Ώς εδώ πρόβλημα κανένα, και πολύ καλά κάνει, διότι άνθρωπος είναι και ο κύριος υπουργός, δεν μπορεί να «γνωρίζει τα πάντα». Υπάρχουν ορισμένα πεδία, όπως αυτό του κύριου καθηγητή, τα οποία του είναι ελαφρώς άγνωστα. Εξού και αξιοποιεί τον κύριο καθηγητή σε «επικίνδυνες αποστολές» του είδους «πώς θα αποδείξω ότι ο νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες είναι συνταγματικός».

Και εδώ πρόβλημα κανένα, πλην ίσως ενός ελαχίστου που αφορά ενδεχομένως το αν αμείβεται ο καθηγητής μας για τις υπηρεσίες που παρέχει ή το κάνει από έναν ανυστερόβουλο κομματικό πατριωτισμό.

Εκτός πια και δεν ισχύει τίποτε από τα δύο και η συμβολή του στη νομική θωράκιση του σχετικού νομοθετικού εξαμβλώματος της κυβέρνησης για τα κανάλια είναι μια φιλική προσφορά του Ακη, του «μια σκέτη θλίψη Ακη», στο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ…

Διότι, όπως γνωρίζει πολύς κόσμος εν Αθήναις (εκτός ίσως του υπουργού Παππά, πράγμα το οποίο θα μου δημιουργούσε τεράστια έκπληξη), ο κύριος καθηγητής ήταν επί πολλά έτη στενός συνεργάτης τού «μια σκέτη θλίψη» Ακη. Πολύ στενός μάλιστα…

(Οσον αφορά τα περί «φιλικής προσφοράς» του Ακη στο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ, δεν φαντάζομαι να ξένισε κανέναν: τόσους και τόσους έχει «φυτέψει» στο κόμμα της χαράς, τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω δηλαδή, ο περί ου ο λόγος θα μας χαλούσε…)

Λεφτά στον αέρα

Το θέμα το ανέδειξε ο ηγέτης επικεφαλής Σταύρος με δήλωσή του και αφορά την πώληση για  σκραπ των δυο τελευταίων airbus 340 της παλιάς Ολυμπιακής τα οποία σάπιζαν επί σειρά ετών στο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο επικεφαλής ηγέτης Σταύρος έκατσε και έκανε έναν υπολογισμό, σύμφωνα με τον οποίο δεν φτάνει που αυτά τα δυο αεροπλάνα κόστισαν έναν σκασμό λεφτά, στο τέλος πληρώσαμε κι από πάνω για να τα ξεφορτωθούμε. Και αναφέρει στη δήλωσή του ότι το 2013 πρόσφεραν στην Ελλάδα 18 εκατ. δολάρια να τα αγοράσουν κάποιοι αλλά το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε θεωρήσει επιβλαβή για το ελληνικό Δημόσιο τη συμφωνία και την απέτρεψε.

Αυτά λέει ο Σταύρος· άκου τώρα τι έχω να του πω εγώ που αποδεικνύουν ότι τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: για τον ίδιο λόγο το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε ματαιώσει μια άλλη προσπάθεια πώλησης των αεροπλάνων το 2011 αντί… 40 εκατ. δολαρίων. Τότε η αντιπολίτευση (ΝουΔού και λοιποί) είχε καταγγείλει την πώληση ως «σκανδαλώδη» και φυσικά την είχε αποτρέψει. Κι έμεναν αυτά απούλητα, και το Δημόσιο πλήρωνε περίπου 400.000 ευρώ τον χρόνο για το καθένα ως τέλη παρκαρίσματος στο Ελ. Βενιζέλος.

Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει εισαγγελέας να ασχοληθεί με αυτό, ε;

Πρεμιέρα με προοπτική

Εγώ προτίμησα Ηρώδειο («Αΐντα») από Σύνταγμα προχθές το βράδυ κι έτσι δεν είχα τη χαρά να δω τη συγκέντρωση των # παραιτηθείτε/φύγετε. Πληροφορήθηκα όμως τα καθέκαστα από διαφόρους δικούς μου που έδωσαν το «παρών», διάβασα και σε sites που εμπιστεύομαι τα σχετικά, και έτσι μπορώ σήμερα να πω ξεκάθαρα την άποψή μου:

Φιάσκο δεν ήταν αλλά ούτε και εντυπωσιακή, τέτοια δηλαδή που να δημιουργούσε από μόνη της πολιτικό γεγονός. Μια αξιοπρεπής συγκέντρωση ήταν, αξιοπρεπών ανθρώπων που, κόντρα στο άθλιο bullying που εξαπέλυσαν εναντίον τους κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, αψήφησαν και την ταλαιπωρία και κατέβηκαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά και χωρίς έκτροπα για τις πολιτικές της κυβέρνησης.

Και μπορεί να μην υπήρχε το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος, αλλά καλά θα κάνει η κυβέρνηση να μην τους υποτιμήσει όλους αυτούς. Προχθές ήταν 7.000-10.000. Την επόμενη φορά θα είναι πολύ περισσότεροι. Και την μεθεπόμενη ακόμη πιο πολλοί…

Η επέτειος

Δεν πήγα Σύνταγμα με τους «Παραιτηθείτε/φύγετε» θα πάω 5 Ιουλίου με τους «Οχι στα Μνημόνια». Διότι εγώ αριστερός δημοκράτης είμαι, δεν μπορώ να μείνω μακριά από τους εορτασμούς για τον ένα χρόνο του Οχι που συνοδεύθηκε – θυμίζω – από το μεγαλειώδες (το ίδιο βράδυ) της κωλοτούμπας  «Ναι σε όλα» του Τσίπρα. Ελέγχω πληροφορία, σύμφωνα με την οποία επίσημος προσκεκλημένος των οργανωτών θα είναι ο Ιωάννης Μελισσανίδης, ο οποίος θα κάνει επίδειξη κυβιστήσεων με σειρά ασκήσεων.

Θα ενημερώσω σχετικά.

(Ο διχασμός καλά κρατεί, συνεχίστε αδέρφια…)

Κρυφτό με το Brexit
Τώρα αποδεικνύεται γιατί οι δανειστές και ειδικά οι Ευρωπαίοι τήρησαν αυτήν τη σκανδαλωδώς υποκριτική στάση έναντι της κυβέρνησης και της χώρας σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση του προγράμματος. Δεν ήθελαν με τίποτε να προκύψει η παραμικρή εμπλοκή στο θέμα της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος η οποία θα αθροιζόταν στις γενικές επιφυλάξεις των Βρετανών έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Εκτιμήθηκε, και σωστά κατά τη γνώμη μου, από το διευθυντήριο των Βρυξελλών ότι η Βρετανία θα έπρεπε να οδηγηθεί στο δημοψήφισμα της προσεχούς Πέμπτης χωρίς τίποτε να σκιάζει την πορεία αυτή και χωρίς η Ελλάδα, που έτσι κι αλλιώς θεωρείται το μαύρο πρόβατο της Ενωσης, να αποτελεί πρόβλημα και μάλιστα οξύ σε αυτή τη φάση.
Δηλαδή, θέλησαν με τον τρόπο αυτό να καταδείξουν ότι μη υπάρχοντος του Grexit δεν υφίσταται λόγος κάποιος που είναι αναποφάσιστος στη Βρετανία να ψηφίσει υπέρ του Brexit. 
Από την άλλη πλευρά, δεν ξέρω αν ήταν συνειδητή η καθυστέρηση που με κάθε τρόπο έπαιξε η κυβέρνηση στο θέμα της επίτευξης συμφωνίας με τους δανειστές. Αν πάντως ήταν, ώστε να φτάσει η συμφωνία όσο πιο κοντά γινόταν στη διενέργεια του δημοψηφίσματος στη Βρετανία, νομίζω ότι η στάση αυτή από διπλωματική άποψη τουλάχιστον είναι για να εισπράξει εύσημα. Και δεν είναι καθόλου κακή ως σύλληψη και εκτέλεση αυτή η τακτική: να κρυφτεί η Ελλάδα πίσω από το βρετανικό δημοψήφισμα. Το μόνο κακό είναι ότι όλα αυτά ολοκληρώνονται την Πέμπτη: αν η Βρετανία ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου και κάνει το πρώτο βήμα προς την έξοδο, διόλου απίθανο να την διαβούν εκόντες – άκοντες και άλλοι, και εμείς είμαστε οι πρώτοι υποψήφιοι. 
Θέλω να ελπίζω ότι αυτό δεν διαφεύγει από την κυβέρνηση. Και πως, αντίθετα με την τακτική των καθυστερήσεων του προηγούμενου διαστήματος, για την αξιολόγηση του Σεπτεμβρίου θα επιταχύνει το βήμα της. Να τελειώνει αυτή η εκκρεμότητα. Και αυτή, για την ακρίβεια.