Από τη Βενεζουέλα χωρίς αγάπη

Η αντιπολίτευση έχει συλλάβει ένα διαβολικό σχέδιο. Σύμφωνα με τον φιλοκυβερνητικό Τύπο, έχει την κωδική ονομασία «επιχείρηση Βενεζουέλα» και έχει στόχο να ρίξει την κυβέρνηση κατηγορώντας την ότι θα κάνει την Ελλάδα σαν την κλυδωνιζόμενη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Βοηθούν βέβαια και τα «κανάλια της διαπλοκής». Συκοφαντούν συνεχώς τον σύντροφο Νικολάς Μαδούρο προβάλλοντας εικόνες από τις λεηλασίες. Δεν αντιλαμβάνονται τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του να απαγορεύσει, μεταξύ άλλων, στις κυρίες τη χρήση σεσουάρ ώστε να περιορίσει κάπως τις διακοπές ρεύματος. Τι τρέχει; Πώς από κει που ο ΣΥΡΙΖΑ κυνηγούσε σαν όνειρο τη Βενεζουέλα, φτάσαμε η Βενεζουέλα να κυνηγά σαν εφιάλτης τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ας αφήσουμε τα βοθροκάναλα και τη διαπλοκή. Ας πάρουμε μια αξιόπιστη, αριστερή πηγή, όπως η βρετανική «Γκάρντιαν», που τόσο αγαπά τον Τσίπρα. Την 19η Μαΐου η εφημερίδα περιγράφει τη Βενεζουέλα σήμερα ως μια χώρα με «ανθρώπους που πεθαίνουν στα κάποτε καλά εξοπλισμένα και αποτελεσματικά νοσοκομεία, σκοτωμούς κάθε μέρα στους δρόμους, ουρές για τα πάντα έξω από τα καταστήματα και άγριες διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα». Πρόκειται για εικόνα που περιέργως συντονίζεται με την «τουλάχιστον μονομερή ενημέρωση» που καταγγέλλει ο φιλοσυριζαϊκός Τύπος.

ΜΙΑ ΘΕΡΜΗ ΣΧΕΣΗ ΞΕΚΙΝΑ. Ομως η σχέση της Κουμουνδούρου με το λίκνο του τσαβισμού είναι κι αυτή ένα ψέμα; Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ταξιδέψει ήδη δύο φορές εκεί ως θαυμαστής του λατινοαμερικανικού πειράματος. Το μακρινό 2007, που ήταν επικεφαλής της δημοτικής κίνησης Ανοιχτή Πόλη, βρέθηκε στο μαγευτικό Καράκας. Τυπικά, προκειμένου να παρακολουθήσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Με την ευκαιρία διερεύνησε και το ενδεχόμενο να στείλει ο Τσάβες φτηνό πετρέλαιο στην Καισαριανή κι άλλες «εργατουπόλεις». Το πετρέλαιο μπορεί να μην ήρθε ποτέ, αλλά μια θερμή σχέση με το είδωλο Τσάβες ξεκίνησε.

Την επιβεβαίωσε η ίδια η οικογένεια του λατινοαμερικανού «πατερούλη» όταν ο Τσίπρας, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πια, τον Μάρτιο του 2013 επέστρεψε στο Καράκας – συνοδεία των Νίκου Παππά και Κώστα Ησυχου – για να δώσει το «παρών» στην κηδεία του σύγχρονου λιμπερταδόρ.  

Ο τσιπρικός θαυμασμός δεν ήταν προσχηματικός. Τον μαρτυρούσαν εξάλλου ακόμη και οικείοι του. Μερικές ημέρες μετά τις πρώτες εκλογές του 2012, η ανταποκρίτρια της «Γκάρντιαν» – να τη πάλι η αδελφή εφημερίδα! – στην Αθήνα υπογράφει ένα πορτρέτο του Τσίπρα. Το κομμάτι κλείνει με βοηθό του αρχηγού να επισημαίνει στη δημοσιογράφο πως ένας από τους «ήρωες» του Τσίπρα είναι ο Τσάβες «με τον οποίο έχουν την ίδια ημέρα γενέθλια». Την 28η Ιουλίου. Κρίμα που ο Σιμόν Μπολίβαρ είχε τέσσερις μέρες πριν, στις 24.

Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ. Ομως η προσέγγιση με το Καράκας δεν ήταν προσωπική υπόθεση του προέδρου. Ζητούμενο υπήρξε ανέκαθεν η πολιτική αδελφοποίηση. Το έκτο συνέδριο του Συνασπισμού, το 2010, π.χ. είχε βγάλει ψήφισμα για να στηρίξει την Μπολιβαριανή Επανάσταση. Η τσαβική προσπάθεια για τη δημιουργία μιας «παγκόσμιας Αριστεράς ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό» τους ενδιέφερε. Τόσο που προφανώς κρίθηκε σημαντικότερη από τις πέντε συντρόφισσες οι οποίες έπεσαν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από τον πρεσβευτή της Βενεζουέλας στην Ελλάδα δύο χρόνια μετά, το 2012. Εκείνες που – κατά την επιστολή Τσίπρα στον Μαδούρο – έδειξαν «πολιτική ωριμότητα» βάζοντας το κομματικό καθήκον πάνω από την προσωπική τους αξιοπρέπεια.

Ο συριζαϊκός έρωτας δεν ήταν ανεκπλήρωτος. Τουναντίον, η ανταπόκριση από το νότιο ημισφαίριο μεγάλωνε μαζί με την εκλογική απήχηση του κόμματος. Εξού και πριν από το περσινό δημοψήφισμα ο κομπανιέρο Μαδούρο αφιέρωσε λίγα λεπτά από τον πολύτιμο μεν, άφθονο δε τηλεοπτικό του χρόνο καλώντας τα – sic – αδέλφια του, τους Ελληνες, να μη φοβηθούν. Αν μπορούσε, μάλιστα, να τους μιλήσει (όπως κατά τα λεγόμενά του μιλάει με το πνεύμα του Τσάβες) θα τους έλεγε πως στη χώρα του «ο λαός έτρωγε ζωοτροφές», αλλά ύστερα έσπασε τα δεσμά με το ΔΝΤ. Κι έκτοτε ζουν τις καλύτερες σοσιαλιστικές μέρες.

Ο «ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ» ΜΑΔΟΥΡΟ. Το μαδουρικό ενδιαφέρον ήταν πηγαίο. Και το απέδειξε και στην πράξη πέρυσι τον Αύγουστο, όταν ο ξάδελφος του Πρωθυπουργού υπέγραψε, ως εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στο Καράκας, συμφωνία για συνεργασία στον ενεργειακό τομέα με τη Βενεζουέλα. Το έτος 2015, όταν ο βενεζουελανικός πληθωρισμός ήταν πάνω από 100% και ήδη εξελισσόταν σε αυτό που είναι σήμερα: στον ταχύτερα αυξανόμενο πληθωρισμό του πλανήτη.

Τον Απρίλιο του 2013, ο Τσίπρας έστειλε στον «αγαπητό σύντροφο, πρόεδρο Νικολάς» συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την εκλογική του νίκη. Στο σχετικό ρεπορτάζ της «Αυγής», ο τότε υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ησυχος εξηγούσε πως ο Μαδούρο «παραμένει κοντά στους εργαζομένους, διατηρεί άριστη σχέση με τα συνδικάτα και τη νεολαία, γεγονός που αποτελεί την καλύτερη συνθήκη για τις νέες μεγάλες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει το μπολιβαριανό εγχείρημα». Αναμφίβολα. Γι’ αυτό κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κατέβασε τον στρατό στους δρόμους.  

Μπορεί τα έκτακτα μέτρα να είναι αναγκαία για την επανάσταση. Μπορεί δολίως οι αντίπαλοι της ελληνικής κυβέρνησης να εκμεταλλεύονται εναντίον της τη δύσκολη στιγμή στην οποία βρίσκεται ο βενεζουελανός φίλος της. Μπορεί να είναι δύσκολο να κατανοηθεί η στάση του από τη σκοπιά μιας χώρας που είναι μέλος της ευρωζώνης, αλλά ο Μαδούρο δεν είναι τυχαίος. Είναι ο ηγέτης που έβλεπε τη μορφή του Τσάβες στις στοές του μετρό του Καράκας. Εχει κι αυτός τεχνογνωσία στις αυταπάτες.