[Πίσω απο τη βιτρίνα] Το νέο αφήγημα

Ο Μάριο Ντράγκι μπορεί να χάλασε το πάρτι που πήγε να στηθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο της Πέμπτης, αρνούμενος να δώσει φθηνό χρήμα στην ελληνική οικονομία μέχρι την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, αλλά ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε ικανοποιημένος. Οπως είπε, η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί τυπικά και η δόση θα εκταμιευθεί, άρα θα πέσουν χρήματα στην ελληνική οικονομία. Βρήκε επίσης τρόπο να σπινάρει – που θα έλεγαν και οι γκουρού της πολιτικής επικοινωνίας – ακόμη και τον όρο κόφτη, αποδίδοντάς τον στο χρέος και όχι στον προϋπολογισμό. Ο κόφτης χρέους, το ταβάνι δηλαδή του 15% του ΑΕΠ στην ετήσια εξυπηρέτηση των αποπληρωμών, είναι τελικά το μεγάλο κυβερνητικό επίτευγμα, σε ένα πεδίο που πριν από δύο χρόνια είχε ως μαξιμαλιστική αφετηρία τη διαγραφή μεγάλου μέρους της ονομαστικής αξίας των οφειλών της Ελλάδας στους πιστωτές. Περασμένα, ξεχασμένα.

Οι πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις πως στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης τηρήθηκαν οι κόκκινες κυβερνητικές γραμμές δύσκολα πείθουν ακόμη και το στενό κομματικό ακροατήριο. Αλλά δεν έχουν πια και τόσο σημασία. Στην πραγματικότητα, η προχθεσινή ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Υπουργικό Συμβούλιο σηματοδοτεί την αλλαγή πολιτικής πίστας: το μέτωπο της σκληρής και θεαματικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους κλείνει. Ο,τι πήραμε, πήραμε. Η διακυβέρνηση Τσίπρα θα κριθεί πλέον από τα αποτελέσματα της πολιτικής της στο πεδίο της οικονομίας, της αύξησης των επενδύσεων και της μείωσης της ανεργίας. Γι’ αυτό και μοιάζει να ψάχνει εναγωνίως το αφήγημα της νέας αυτής περιόδου. Η «δίκαιη ανάπτυξη», με κοινωνικό πρόσημο, που ακούστηκε από τα χείλη του Πρωθυπουργού, δίνει και μια πρόγευση για το επόμενο κυβερνητικό πεδίο σύγκρουσης με τους δανειστές: το φθινόπωρο, στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης, ανοίγει το θέμα των αλλαγών στα εργασιακά. Η κυβέρνηση μιλά για προστασία της εργασίας και των μισθών, εδώ θα φανεί και πόσο αποτελεσματικά θα μπορέσει να υπερασπιστεί τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα.

Το νέο αφήγημα περιέχει ακόμη διάφορα κλισέ που καμία κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης δεν απέφυγε, «Ηρθε η ώρα να σηκώσουμε τα μανίκια», «η προσήλωση στην καθημερινότητα» και διάφορα άλλα χαριτωμένα, που λέγονται περισσότερο για να εμψυχώσουν τους υπουργούς που γνωρίζουν ότι πλησιάζει ανασχηματισμός. Ο Πρωθυπουργός ψάχνει πια ένα θετικό αφήγημα για να πείσει υπουργούς, βουλευτές και στελέχη του κόμματος ότι υπάρχει διέξοδος και προοπτική ανάκαμψης. Οι φράσεις είναι πια διαφορετικές, στο πρωθυπουργικό λεξιλόγιο δεν υπάρχουν πια όροι όπως «ανθρωπιστική καταστροφή», οι αυτοκτονίες δεν συνδέονται με τα Μνημόνια και οι ουρές στη Θεσσαλονίκη όπου χιλιάδες άνθρωποι έδιναν μάχη για μια σακούλα τρόφιμα δεν υπάρχουν πια στα πρωτοσέλιδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου. Με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μνημονιακούς και τους Ευρωπαίους χαρούμενους, η αντιπολίτευση είναι πια σε αμηχανία. Στο νέο αφήγημα οι όροι έχουν πια αντιστραφεί. Ο Πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι τα δύσκολα πέρασαν, το ερώτημα είναι, με το μείγμα υπερφορολόγησης που έχει επιλέξει, μήπως τα δύσκολα δεν έχουν έρθει ακόμη.