[Αμφίσημα] Το μερίδιο της επιτυχίας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στα καπνίζοντα ερείπιά μας οι ήρωες είχαν πάντοτε ξεχωριστή θέση. Οι ήρωες της πεζής πραγματικότητας αλλά και οι ήρωες της φαντασίας μας.
Η δημοτικότητα αθλημάτων όπως του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ δημιουργεί δυνάμεις που επικουρούν και ενισχύουν την ήδη καλή εικόνα των πρωταγωνιστών τους. Δεν παύουν όμως να είναι μέλη ομαδικών αθλημάτων.
Ο Πελέ, όσο καλός κι αν ήταν, δεν θα μπορούσε να κερδίσει μόνος του ούτε τον ΑΟ Κουκουβαούνων. Το ίδιο ισχύει και για τον Μάικλ Τζόρνταν. Μάγκας ο Μαραντόνα αλλά ο Μπουρουσάγα καθάρισε την κρίσιμη στιγμή. Πολυβόλο ο Μέσι αλλά αν δεν υπήρχε ο Μπουσκέτς η Μπάρτσα θα έβαζε τρία γκολ και θα δεχόταν τέσσερα.
Και ο Ρονάλντο; Ενα σπυρί γεμάτο εγωπάθεια που καυχιόταν ότι κατέκτησε μόνος του το Τσάμπιονς Λιγκ κάνοντας ακόμη και τις πέτρες στην Ισπανία να γελούν.
Αν ρωτήσεις τον Γιάννη Διακογιάννη ποιον θεωρεί κορυφαίο αθλητή το πιθανότερο είναι να σου απαντήσει «τον δεκαθλητή Ντάλεϊ Τόμπσον». Το γιατί μπορεί να το εξηγήσει ο τυλιγμένος στην μπέρτα της μοναξιάς Λευτέρης Πετρούνιας. Τουλάχιστον αυτός ικανοποιείται γιατί το μετάλλιο που του απονέμεται είναι ολόκληρο δικό του και δεν μπορεί κανείς να διεκδικήσει μερίδιο.
Βέβαια κανένας δεν θα απαιτήσει να στηθεί άγαλμά του σε στάδιο ή να μετονομαστεί κάποιο κλειστό σε «Λευτέρης Πετρούνιας» γιατί τους ψυχικούς του τριγμούς έχει την αποκλειστικότητα να τους ακούει μόνο αυτός.
Google news
