[Θεωρείο] Από το τσίρκο ώς την ντροπή

Υπάρχει μια φράση στο σημείωμα που ανάρτησε στο facebook ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του Μαξίμου για τη Ραχήλ Μακρή, η οποία ξεπερνά την επιθετικότητα, τη μισαλλοδοξία, τις ύβρεις και έναν κάποιον σεξισμό του ίδιου του κειμένου. Είναι το σημείο που λέει ότι η εκλογή της Μακρή με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 είναι «ίσως ο πιο σημαντικός λόγος για να κάνουμε την αυτοκριτική μας». Στο σύμπαν του πρωθυπουργικού συμβούλου οι κλειστές τράπεζες, το Oχι που έγινε Nαι, το κόστος των 87 δισ. ευρώ, το νέο Mνημόνιο, η εκχώρηση της κρατικής περιουσίας για έναν αιώνα ή η υπερφορολόγηση δεν είναι επαρκείς λόγοι αυτοκριτικής. Το μόνο για το οποίο πρέπει να ψέξει η πρώτη φορά Αριστερά τον εαυτό της είναι ότι έκανε βουλευτή την «κοπελιά» που είναι «ρετάλι του τσίρκου» και «ηθικά ξεπλυμένη».

Παρομοίως, υπάρχει κάτι στη δήλωση που ανάρτησε η Σοφία Σακοράφα στο facebook, η οποία ξεπερνά την ντροπή την οποία υποτίθεται ότι αισθάνεται για τους πρώην συντρόφους της που ψήφισαν το πολυνομοσχέδιο. Δεν είναι ο αλαζονικός τρόπος με τον οποίο κουνάει το δάχτυλο από την ασφάλεια των Βρυξελλών, δεν είναι η ηθική κρίση από μια πολιτικό που πριν ριζοσπαστικοποιηθεί φιλοδοξούσε να κάνει καριέρα με το ΠΑΣΟΚ και που ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ κρατώντας την έδρα της στην Ευρωβουλή. Δεν είναι καν η επιμονή σε μια υποτιθέμενη «αντιμνημονιακή» λογική που αποδείχθηκε καταστροφική. Είναι το απειλητικό ύφος. Είναι το «τότε θα τα πούμε», η υπόσχεση ότι τα «όνειρα θα πάρουν εκδίκηση», είναι αυτή η καθόλου ευοίωνη υφέρπουσα βία της γλώσσας.

Κι όμως θα ήταν όλα πιο εύκολα εάν ο πρωθυπουργικός σύμβουλος συστηνόταν ως κλόουν του τσίρκου που καταγγέλλει. Κι αν η ευρωβουλευτής παρέδιδε την έδρα της για να μην αισθάνονται ντροπή όλοι οι υπόλοιποι.