[Αριστερά της Εδέμ] Τι να κάνουμε;

Ενα τεράστιο «τι να κάνουμε;» πλανάται πάνω από τη χώρα από την Κυριακή το βράδυ. Στην κάθε πλευρά του λόφου του πολιτικού συστήματος λαμβάνει και διαφορετικό χαρακτήρα. Απελπισία, θυμός, ειρωνεία, τέλμα, αισιοδοξία.

Το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε σχετικά αναίμακτα μοιάζει να επιστεγάζει τον προηγούμενο κύκλο μιας ολόκληρης εποχής. Εσχατη λύση του αστισμού ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολούθησε μια πεπατημένη λογική με μοναδικό γνώμονα να διατηρήσει τη χώρα στον πυρήνα του ευρώ και να μπορεί μεσοπρόθεσμα να δίνει συντάξεις και μισθούς στο Δημόσιο. Εσπειρε μια φοροκαταιγίδα, υβριδική στον πυρήνα της, με ελάχιστες φροντίδες για τους φτωχούς και με αρκετό πόνο για ό,τι απέμεινε από τα μεσαία στρώματα.

Το «τι να κάνουμε;» του κυβερνώντος κόμματος της Κουμουνδούρου δεν θα απαντηθεί στο συνέδριο του κόμματος. Απαντιέται στην εφαρμοσμένη αστική πολιτική. Ο ανασχετικός χαρακτήρας των μέτρων ή τα παράλληλα νομοσχέδια που άμεσα θα φέρει στη Βουλή δεν θα σταθούν ικανά για να επουλώσουν το σοκ διαχείρισης. Μια επιμέρους διευθέτηση του χρέους και μια μερική ανάταξη προς το τέλος του 2016 θα αποτελέσουν τα στρατηγικά πλεονεκτήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα όλο και λιγότεροι έχουν να χάσουν κάτι και άρα το να ευαγγελίζεσαι μια κανονικότητα που είναι διαρκώς θρυμματισμένη μοιραία σε δένει με κοινωνικές μειοψηφίες, που όμως παραδοσιακά σε βλέπουν καχύποπτα.

Το «τι να κάνουμε;» της Νέας Δημοκρατίας είναι επίσης περίπλοκο στην απάντησή του. Ο νεοφιλελευθερισμός βρήκε νέο μηχανοδηγό που μάλιστα έχει την ευελιξία να εναλλάσσει φρασεολογία και ρητορεία με επιμέρους ανακουφιστικές πρωτοβουλίες. Το κράμα Τσίπρα (Ρέντσι) είναι παραδόξως ακόμη νέο και η υβριδικότητά του όχι τυχαία καθυστερεί και την ανατροπή της. Οι λογικές «πίσω ολοταχώς στο αντιμνημονιακό Ζάππειο» δεν πείθουν κανέναν. Και βέβαια δεν ταιριάζουν στον Κυριάκο.

Μα και η υπόλοιπη Αριστερά βασανίζεται σήμερα στο δικό της «τι να κάνουμε;». Ισως η εποχή θυμίζει περισσότερο το «Τι να κάνουμε» του Τσερνισέφσκι και όχι του Λένιν. Αρα, η εποχή δίνει χώρο σε μια νέα κοινωνική Αριστερά τώρα που η πολιτική Αριστερά επίσης μοιάζει να εγκλωβίζεται στον παλιό κύκλο των πραγμάτων.

Στην περιοχή του Κέντρου και της Σοσιαλδημοκρατίας το «τι να κάνουμε» επίσης δεν είναι τόσο απλό. Ισως ο φόβος μιας υπαρκτής γιγάντωσης της Ακροδεξιάς θα συμπιέσει και θα επιταχύνει συμμαχίες με τη νέα Αριστερά του Τσίπρα. Η τακτική αναδίπλωση όμως αυτή πάλι θα είναι μέρος μιας παλιάς αναδιπλούμενης λογικής. Το «τι να κάνουμε;» δυστυχώς δεν αφορά σήμερα την Ακροδεξιά. Ολοι οι παραπάνω κάνουν γι’ αυτήν.