[Διαστάσεις] Στου κόσμου τη βουή

Προχθές το βράδυ, γύρω στις δέκα παρά είκοσι, συνέβησαν σε απόσταση έξι χιλιομέτρων δύο πράγματα. Στη Βουλή, έλαβε τον λόγο ο Πάνος Καμμένος. Και έδωσε τη γνωστή παράσταση, στους γνωστούς τόνους. Κατήγγειλε τη διαπλοκή, χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη νεοφιλελεύθερο και τσιράκι του ΔΝΤ, επανέλαβε το παραμύθι για τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων από το PSI, επιτέθηκε στον Σταύρο Θεοδωράκη, ακόμη και για πολιτικά πορνίδια μίλησε. Πολλοί από εκείνους που παρακολουθούσαν τη συζήτηση πάτησαν το mute, όπως έκαναν και όταν μίλησε ο Μιχαλολιάκος. Υπάρχει βέβαια μια διαφορά. Ο ένας είναι ο αρχηγός ενός νεοναζιστικού κόμματος που εμπλέκεται σε τουλάχιστον μία δολοφονία και ο άλλος είναι ο αρχηγός ενός εθνικιστικού κόμματος που εγγυάται την πολιτική επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Την ίδια ώρα, στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος έπιανε την κιθάρα του κι άρχιζε να τραγουδά ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που έχει γράψει. Δεν μιλούσε για τους «εκπρόσωπους, έρημους κι απρόσωπους» ούτε για τον κόσμο που υποφέρει και πονά κι ακούει τα ίδια παραμύθια – αυτά τα είπε μετά. Οχι, την ώρα που ο υπουργός Εθνικής Αμυνας εκφωνούσε άλλον ένα λόγο μίσους και διχασμού, ο μεγαλύτερος εν ζωή έλληνας τραγουδοποιός θυμόταν την Αννα, το κορίτσι που ερωτεύτηκε αφού χώρισαν και που μια μέρα την είδε ξαφνικά/ να στέκει/ και να τον κοιτά, προτού χαθεί/ στου κόσμου τη βουή. Κι οι άνθρωποι που ήταν μαζεμένοι στην πλατεία σιγοτραγουδούσαν, και δάκρυζαν, κι αγκαλιάζονταν, και ήταν ευτυχισμένοι που βρίσκονταν εκεί.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Σαββόπουλος έπρεπε να βρίσκεται στη θέση του Καμμένου – ο καθένας στον ρόλο του. Ούτε ότι οι οπαδοί του ενός θα μπορούσαν να κάνουν παρέα με τους οπαδούς του άλλου. Πρόκειται πράγματι για δύο διαφορετικούς κόσμους, οι οποίοι όμως είναι καταδικασμένοι να συνυπάρχουν, μιλούν την ίδια γλώσσα, έχουν κοινά συμφέροντα, θα πάθουν την ίδια καταστροφή αν η Ελλάδα χάσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό. Χρειάζεται λοιπόν επειγόντως μια κυβέρνηση που θα τους ενώσει. Αλλιώς, το «Εθνική Ελλάδος γεια σου!» που φώναξε με πάθος η πλατεία θα μείνει κενό περιεχομένου.