Ο άνδρας με τα μαύρα

Ηταν σαν μαινόμενος ταύρος που έβγαζε αφρούς από τη μύτη. Πρώτα έπιασε από τον λαιμό τον Φρανκ Ριμπερί, στη συνέχεια χτύπησε με δύναμη ένα μέλος της ομάδας του Ατλέτικο γιατί καθυστέρησε να σηκώσει την ταμπέλα για την αλλαγή.

Φώναζε και αυτομαστιγωνόταν συνεχώς για να τον βλέπουν οι παίκτες του και να παίρνουν θάρρος στον πιο δύσκολο αγώνα που έδιναν υπό τις οδηγίες του: εναντίον της Μπάγερν στο Μόναχο.

Ο μαυροφορεμένος Ντιέγο Σιμεόνε, ο Τσόλο όπως τον βάφτισε ο πρώτος του προπονητής στα 14 του Βικτόριο Σπινέτο, μοιάζει με φιγούρα βγαλμένη από τη φαντασία του εμπνευστή του Ζορό, Τζόνστον ΜακΚάλεϊ.

Θα μπορούσε να είναι και ο αδελφός του Τζιαν Μαρία Βολοντέ σε σπαγκέτι γουέστερν ή σφακιανός σύντεκνος λόγω των ενδυματολογικών του επιλογών. Total black.

Στα χρόνια που κλωτσούσε την μπάλα ο 46χρονος Αργεντινός δεν ήταν Μαραντόνα ούτε Μέσι. Ηταν όμως απαραίτητος σε κάθε ομάδα για το μοναδικό του πάθος για τη νίκη, την αυταπάρνηση αλλά και την κουτοπονηριά του.

ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ. Οι 106 διεθνείς συμμετοχές του και η παρουσία του σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα – 1994, 1998, 2002 – μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ ήταν το πιο διάσημο θύμα των θεατρινισμών του, στο Μουντιάλ του 1998, κάνοντας τα ταμπλόιντ να γράψουν για τα Λιοντάρια «Δέκα ήρωες και ένα παιδί» για την αποβολή του πρώην άσου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τον αποκλεισμό των Αγγλων.

Τα πρωτόγονα ένστικτα που έβγαζε ο Σιμεόνε στον αγωνιστικό χώρο προκαλούσαν φόβο ακόμα και στους συμπαίκτες του.

Σε ένα αφιέρωμα που του είχε κάνει εφημερίδα της πατρίδας του πριν από μερικά χρόνια είχε αναφερθεί πως μετά την επιστροφή του από το Μουντιάλ της Αμερικής, το 1994, στη διάρκεια της γαμήλιας τελετής του πήρε το μικρόφωνο και είπε στη γυναίκα του: «Σου ζητώ συγγνώμη γιατί δεν μπόρεσα να σου φέρω ως δώρο το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου». Και στη συνέχεια ξέσπασε σε κλάματα. Για τον Σιμεόνε οι θεωρίες του Πιερ ντε Κουμπερτέν πως η συμμετοχή είναι σημαντικότερη από τη νίκη αποτελούν κενό γράμμα. «Ζωή είναι μόνο να κερδίζεις» είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Οι φίλοι του λένε αστειευόμενοι πως ο Τσόλο είναι ικανός να πουλήσει ακόμα και τη μάνα του για να φτάσει στη νίκη.

Στα 11 του χρόνια είχε καταφέρει να αποβληθεί ως μπολ μπόι της Βελέζ Σάρσφιλντ γιατί πέταξε στον αγωνιστικό χώρο μία επιπλέον μπάλα για να σταματήσει αντεπίθεση της αντίπαλης ομάδας.

Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του. Πριν από μερικές ημέρες τιμωρήθηκε με τρεις αγωνιστικές αποκλεισμό από τον πάγκο της Ατλέτικο γιατί ενθάρρυνε μπολ μπόι να πετάξει μπάλα στον αγωνιστικό χώρο για να ανακόψει αντεπίθεση των παικτών της Μάλαγα.

Στον τελικό Κυπέλλου του 2013 η Ατλέτικο του Σιμεόνε αντιμετώπισε τη Ρεάλ του Μουρίνιο. Ο αγώνας είχε οριστεί να διεξαχθεί στην έδρα των Μερένχες, στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Ο Τσόλο δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό. Το μόνο που ζήτησε ήταν τα μισά μπολ μπόι να είναι της Ρεάλ και τα άλλα μισά της Ατλέτικο. Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά και οι Ροχιμπλάνκος έφυγαν από την έδρα της Ρεάλ αγκαλιά με το Κύπελλο.

Αν υπάρχει μία ομάδα τον κόσμο που είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του προπονητή της, αυτή είναι η Ατλέτικο. Εντεκα κλώνοι Σιμεόνε συν τον αυθεντικό στον πάγκο έχουν αποδείξει πως είναι ικανοί να νικήσουν και την καλύτερη ομάδα στον κόσμο.

Από το 2011, όταν κλήθηκε εσπευσμένα στα παλιά του λημέρια όπου τη σεζόν 1995-1996 παρέα με τον πρώην άσο του Πανιωνίου Μιλίνκο Πάντιτς κατέκτησαν το νταμπλ με τους Ροχιμπλάνκος, η Ατλέτικο μετεξελίχθηκε σε υπερδύναμη, σε μια εποχή όπου η κυριαρχία του Μέσι στον αγωνιστικό χώρο και της Ρεάλ στα οικονομικά είναι αδιαμφισβήτητη.

«ΤΕΜΠΕΛΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ; ΤΕΜΠΕΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ». Η φιλοσοφία του είναι απλή. Ο παίκτης παίζει με τον τρόπο που σκέφτεται και συμπεριφέρεται στη ζωή του. «Αν είσαι τεμπέλης στη ζωή, είσαι και στο γήπεδο. Αν είσαι ευγενικός στον κοινωνικό σου περίγυρο, είσαι και στο γήπεδο. Αν είσαι απατεώνας, είσαι και στο γήπεδο».

Διαλέγοντας παίκτες που μισούν να κάθονται στον πάγκο αλλά δεν λυγίζουν μπροστά στις προκλήσεις, ο Τσόλο δημιούργησε αγωνιστική τακτική που στηρίζεται σε έναν ιστό αράχνης στην άμυνα που δεν επιτρέπει να περάσει ούτε κουνούπι, ενώ στην επίθεση επικεντρώθηκε στις αντεπιθέσεις που μοιάζουν με καυτερό μαχαίρι σε βούτυρο.

Πέντε τίτλοι, ανάμεσά τους ένα πρωτάθλημα και ένα Γιουρόπα Λιγκ, και δύο συμμετοχές σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ είναι επιτεύγματα που τον καθιστούν τον πιο περιζήτητο προπονητή μετά τον Πεπ Γκουαρντιόλα.

Ο άνδρας με τα μαύρα θέλει να τον θυμούνται ως πολεμιστή και υπερασπιστή των φτωχών και κατατρεγμένων, όπως θεωρείται στην Ισπανία η Ατλέτικο, και όχι ως μισθοφόρο. Κυρίως, όμως, θέλει να τον θυμούνται ως τον άνθρωπο που θα τους έχει ανεβάσει στην κορυφή της Ευρώπης σε έναν αγώνα με την πλούσια και μισητή Ρεάλ.

Ο Φον Κάραγιαν των οπαδών
«Παίρνω από τους παίκτες μου αυτό που μπορούν να δώσουν» λέει συχνά ο Σιμεόνε με απολογητικό ύφος λόγω του κακού θεάματος που παρουσιάζει η ομάδα του. Ας μην ξεχνάμε ότι το μπάτζετ της Ατλέτικο είναι το ένα τρίτο από αυτό της Ρεάλ. Τους οπαδούς ξέρει να τους χειραγωγεί όσο κανένας άλλος. Κατά τη διάρκεια των αγώνων είναι ένας Χέρμπερτ φον Κάραγιαν ο οποίος διευθύνει τους μουσικούς του που βρίσκονται στην εξέδρα