[Θεωρείο] Οι σοφοί που μας αξίζουν

Θα μπορούσε να μιλήσει για την αξία της άμιλλας, τον δρόμο της αρετής, τη δύναμη της αγάπης. Ή μπορεί να το κάνει στο εξής. Γιατί όταν ο Προκόπης Παυλόπουλος λέει ότι «το νόμισμα έχει νόημα μόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο», ασκεί ένα είδος μεταπολιτικής. Μοιάζει να εγκαταλείπει τον ρεαλισμό που απαιτεί η πολιτική ως τέχνη του εφικτού για να συνδέσει τη θεσμική του υπόσταση με τα πεδία της κατασταλαγμένης σοφίας, του διδακτικού πατερναλισμού και της συσσωρευμένης εμπειρίας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δείχνει να βλέπει τον εαυτό του στον ρόλο του σοφού γέροντα, του αγαθού ανώτατου άρχοντα που κατευθύνει το μπερδεμένο ποίμνιό του με φιλοσοφικά αποφθέγματα. Μόνο που δηλώσεις αυτού του τύπου δεν είναι αποστάγματα σοφίας, αλλά αφόρητες κοινοτοπίες. Στην πραγματικότητα, ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν αφυπνίζει τους πολίτες ούτε τους απαλλάσσει από τις ψευδαισθήσεις που τους είχε καλλιεργήσει και ο ίδιος ως βασικός παίκτης του πολιτικού συστήματος. Τους κοιμίζει με φαινομενικά απολιτίκ δηλώσεις, στις οποίες όμως μπορεί να εντοπίσει κανείς πολιτικά υπονοούμενα. Γιατί να μην υποθέσει κάποιος ότι το νόμισμα που δεν έχει νόημα είναι το ευρώ και ότι τη ζωή μας μπορεί να νοηματοδοτεί η δραχμή;

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι κεντροδεξιός και 65 ετών. Ο πρόεδρος της Ιταλικής ήταν 86 και πρώην κομμουνιστής όταν το 2011 άρπαξε τη χώρα του από το χέρι την ώρα που βυθιζόταν. Και δεν το έκανε με τα αποστάγματα της δικής του λευκής σοφίας ούτε ως απόμαχος της πολιτικής ζωής. Αλλά ως αυτό που ήταν πάντα: ένας μάχιμος πολιτικός αρκετά έντιμος και ρεαλιστής για να αφήσει πίσω του τις παλιές του φενάκες σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της Ιταλίας. Τον έλεγαν Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Και απέδειξε ότι κάθε χώρα δεν έχει μόνο τους πολιτικούς που της αξίζουν. Aλλά και τους σοφούς.