[Θεωρείο] Από την απόλαυση στον εφιάλτη

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς εάν είναι η χαρά της πασχαλιάτικης πτήσης με το Super Puma που δεν θέλουν να στερηθούν ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Αμυνας. Είναι παραπάνω από εμφανές, πάντως, ότι σκοπεύουν να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία και να γεύονται τις μικρές της απολαύσεις για όσο περισσότερο χρονικό διάστημα γίνεται. Τσίπρας και Καμμένος δείχνουν να σκέφτονται ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην εκμεταλλευτούν την επικούρεια πλευρά της – και η πολιτική ζωή είναι ακόμη μικρότερη.

Είναι σαφές επίσης ότι από τον στόχο απουσιάζει η προοπτική. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ζει την κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία, από τον πολιτικό της ορίζοντα απουσιάζει το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο στόχος της παραμονής δεν είναι πολιτικός. Υπάρχουν, όμως, πολιτικοί λόγοι που βοηθούν στην επίτευξή του. Ο ένας είναι ο βαθμός συνοχής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας: καμία κυβέρνηση της εποχής των Μνημονίων δεν ένιωθε τόσο μεγάλη ασφάλεια στη Βουλή. Ενας δεύτερος είναι η κόπωση της κοινωνίας – αντίθετα με το κλισέ, το κοινωνικό καζάνι δεν βράζει. Και ο τρίτος είναι ότι δεν υπάρχει μια αντιπολίτευση που να ανεβαίνει στα αντιμνημονιακά κάγκελα για να προσφέρει την ψευδαίσθηση μιας εναλλακτικής λύσης.

Ολοι αυτοί είναι παράγοντες που βοηθούν αλλά δεν εξασφαλίζουν μακροημέρευση. Δεν είναι βέβαιο, δηλαδή, ότι οι Τσίπρας και Καμμένος θα συνεχίσουν να προσγειώνονται με ελικόπτερα σε φρεγάτες. Η χαρά μπορεί να χαθεί και ο ήχος του έλικα του ελικοπτέρου να μετατραπεί από απόλαυση σε εφιάλτη. Οχι επειδή η Ελλάδα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει άτακτα όπως είχε χρεοκοπήσει η Αργεντινή του Φερνάρντο ντε λα Ρούα, του προέδρου που είχε διαφύγει με ελικόπτερο από την Κάζα Ροσάδα. Αλλά επειδή φλερτάρει πλέον με την ανυποληψία και τα διαλυτικά φαινόμενα της Βενεζουέλας του Μαδούρο.