[Αριστερά της Εδέμ] Μελαγχολική απεργία

Η δημοσιογραφία βίωσε μια παράξενη απεργία. Σχεδόν μελαγχολική και χωρίς ίχνος αισιοδοξίας που θα έπρεπε να κυριαρχεί σε μια τέτοια κίνηση του κόσμου της εργασίας. Καθόλου τυχαία, ο διαστρωματωμένος κλάδος των ΜΜΕ μοιάζει σήμερα να δέχεται εκτός από την επίθεση που τον καθιστά μέρος της απόλυτης επισφάλειας και τη σφραγίδα της απαξίωσης του λειτουργήματος.

Ετσι, παράλληλα με την απόσπαση κάθε κοινωνικού προστατευτισμού, ξέσπασαν συζητήσεις. Η πρώτη κουβέντα έχει να κάνει με το Ιντερνετ και βέβαια το νέο εργασιακό πλήθος. Μεγάλο μέρος του παραδοσιακού Τύπου είχε στοιχηθεί χρόνια πίσω από τα παλιά εργασιακά και συνδικαλιστικά ήθη και θεωρούσε πως οι δεσμοί του με μέρος των ελίτ ή οι τάφροι με τους κροκόδειλους θα σταματούσαν τη φλόγα του πύρινου μετώπου της νεοφιλελεύθερης επίθεσης έξω από τα ζεστά τους σπουδαστήρια. Οι νέοι προλετάριοι δεν ανήκαν στην εκλογική πελατεία κανενός, συνέχιζαν να εργάζονται με μικροποσά για σάιτ.

Οχι τυχαία, η ΕΣΗΕΑ διατήρησε κάτι απ’ την αίγλη συντεχνίας αλλά ήδη δεν εκπροσωπούσε τα πιο δυναμικά κομμάτια του κλάδου. Ολα αυτά τα χρόνια οι δημοσιογράφοι επίσης σχεδόν ποτέ δεν επιδίωξαν τη σύμπλευση με άλλα θιγόμενα τμήματα της εργασίας οχυρωμένοι πίσω από τον προστατευτισμό που κληρονόμησαν.

Ετσι φθάσαμε στο παράδοξο το δικαίωμα της απεργίας να τηρείται μόνο από τα μεγάλα αστικά ΜΜΕ και όχι από τα νέα και πιο χειραφετημένα από το κεφάλαιο. Μια τρανταχτή αντίφαση που δεν είναι η μόνη. Πάνω στη ράχη της απεργίας έγινε και μια άλλη συζήτηση. Για παράδειγμα, μεγάλο μέρος των δημοσιογράφων εκτίμησε πως η απεργία απλώς συγκάλυψε την αντεργατική επίθεση. Και άρα, η απόφαση των σωματείων ήταν στην υπηρεσία του Τσίπρα. Η συλλογιστική αυτής της τάσης άφηνε να εννοηθεί πως με ανοιχτά ΜΜΕ η ενημέρωση θα αποτελούσε επιταχυντή ανατροπής της κυβέρνησης. Και δεν θα χανόταν και το μεροκάματο ή δεν θα βάθαινε η εξοικείωση του αναγνωστικού κοινού με την απουσία της εφημερίδας από τα περίπτερα.

Τελικά, οι εργαζόμενοι στα παραδοσιακά ΜΜΕ ήταν οι χαμένοι σε όλη αυτή τη διαδικασία αφού πειθάρχησαν σε ένα απεργιακό πλαίσιο που δεν είχε συζητηθεί με αυτούς και βέβαια δεν διαμόρφωσε όρους συμμαχιών και στρατηγικής. Ποτέ άλλοτε τα συνδικάτα δεν έμοιαζαν τόσο αναντίστοιχα με τον κόσμο της εργασίας. Ποτέ άλλοτε οι νέοι εργαζόμενοι δεν ένιωθαν ότι δεν εκπροσωπούνται. Ποτέ άλλοτε ο κλάδος δεν ήταν τόσο αποξενωμένος από την κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια ελπίδα πως από την καθολική πια αποδοκιμασία των παλιών όρων ίσως προκύψουν τα σπέρματα διεργασιών για νέες μορφές αυτονομίας, πάλης και δημοσιογραφίας.