[Κραυγές και ψίθυροι] Εμείς οι δημοσιογράφοι

Διαπίστωσα πολλά, βεβαιώθηκα για άλλα και συνειδητοποίησα ακόμη περισσότερα από αυτή την απεργία. Δεν θα σταθώ όμως σε απεργιακές σκοπιμότητες, συνδικαλιστικές παθογένειες ή ασφαλιστικές αναγκαιότητες. Θα αναφερθώ σε ό,τι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση αφού, εκτός των άλλων, αυτή η απεργία ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια από τότε που μπήκαν στη ζωή μας τα social media. Εκεί λοιπόν, όπως και στην καθημερινότητά μου, τράκαρα μετωπικά με τη διπολική διάθεση που έχουν οι περισσότεροι για το επάγγελμά μας. Και που αποτυπώνεται στο «Εσείς οι δημοσιογράφοι», φράση με την οποία αρχίζει συνήθως ο διάλογος. Ενα ειρωνικό κράμα απαξίωσης και θαυμασμού. Ακόμη και από αυτούς που δεν έχουν εγκλωβιστεί στο «τυφλό» δωμάτιο του αφηγήματος περί διαπλοκής. Γιατί είμαστε οι επαγγελματίες που όλοι οι άλλοι αγαπούν να μισούν.

Εμείς οι δημοσιογράφοι λοιπόν. Αυτό που, κατά βάθος, θα ήθελαν ή προσπαθούν, ασυνείδητα, να είναι όσοι ξεσπούν στα πληκτρολόγια ή διεκδικούν τον λόγο στις παρέες. Και που, πιθανότατα, έγραφαν ωραίες εκθέσεις στο σχολείο. Δημοσιογράφος όμως δεν είναι ακριβώς αυτό αλλά ό,τι υπονοούσε ο Εκο όταν έλεγε ότι τον Αύγουστο – που οι περισσότεροι παίρνουμε τις άδειές μας – δεν υπάρχουν ειδήσεις. Η ουσία της δουλειάς μας είναι ο εντοπισμός της είδησης, η ανάδειξη και η επικοινωνία της, η αποκωδικοποίησή της, η εξασφάλιση της ακρίβειας και της εγκυρότητάς της, η ερμηνεία των παραμέτρων της. Ενας κόσμος χωρίς δημοσιογράφους είναι στην ουσία ένας «μη κόσμος». Γι’ αυτό και εμείς οι δημοσιογράφοι δεν αρέσουμε όταν δεν αρέσουν οι ειδήσεις. Και ο κόσμος.