[Αριστερά της Εδέμ] ΟΝΝΕΔ – ΟΝΝΕΔ – πρωτοπορία

Οποιος ζυμώθηκε στα ελληνικά πανεπιστήμια μετά το 1987 το ξέρει: η ιδεολογική ηγεμονία ανήκει στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Παρά τον πιο ευρύ της χαρακτήρα, η παράταξη αυτή είναι το οργανικό τμήμα της ΟΝΝΕΔ. Οι ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών, η μαζική αμφισβήτηση στην κουλτούρα του αμπέχονου, η κυριαρχία ενός ατομοκεντρικού κλίματος, το γενικό απολιτίκ ρεύμα των 90s γιγάντωσαν το ρεύμα της μπλε παράταξης, όχι βέβαια στους εργασιακούς χώρους. Αλλά οι τελευταίοι έπαψαν μετά το 1997 να είναι και το τερέν της νεολαίας. Προφανώς λόγω ανεργίας, λόγω αλυσιδωτών σπουδών, τα πανεπιστήμια μετατράπηκαν σε αρένες μιας νέας πολιτικής διεργασίας. Παράλληλα, οι μηχανισμοί που ανέπτυξαν η ΔΑΠ και η ΟΝΝΕΔ τροποποίησαν και τις εξαρτήσεις τις σπουδάζουσας νεολαίας. Σε πολλές περιπτώσεις, η μπλε παράταξη υπήρξε ένα πωλητήριο μαθημάτων, επένδυση για προνομιακό μεταπτυχιακό, το χολ για διδακτορικές καριέρες και ευρωπαϊκά προγράμματα. Η ιδεολογία υποχωρούσε. Κι αυτό ήταν η νέα ιδεολογία.

Το μπλε σχήμα χωρούσε τα πάντα. Από εκδρομές σε Μύκονο και Αράχοβα μέχρι τους ριζοσπαστικούς φιλελευθερισμούς του γαλάζιου πουκάμισου. Πλάι στον προτεσταντισμό της ΚΝΕ, τον ακτιβισμό της ΕΑΑΚ (εξωκοινοβουλευτική Αριστερά), τον βουκολισμό των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ (που ποτέ δεν ήταν κυρίαρχος στις σχολές), τον μικροαστισμό της ΠΑΣΠ, η ΔΑΠ και η ΟΝΝΕΔ ήταν το μεγάλο αφεντικό. Συχνά και θερμοκοιτίδα νέων στελεχών. Και μπορεί να άλλαζε ηγεσίες ή προέδρους, κρατούσε όμως μια παράδοξη αυτοτέλεια απ’ το κόμμα. Εδινε τη μάχη για το κόμμα. Αποτελούσε την πιο μαζική γέφυρα με τη νέα γενιά. Ακόμη και ο δικός της φατριασμός ήταν σε επίπεδο προσώπων, λιγότερο πάνω σε πλατφόρμες.

Η τολμηρή απόφαση του Κυριάκου για επανίδρυση της ΟΝΝΕΔ μού δημιουργεί μερικούς προβληματισμούς. Προφανώς, οι παθογένειες της πολιτικής νεολαίας είναι μια πρόκληση για έναν πρόεδρο που επικαλείται το καινούργιο. Μήπως όμως η μεγαλύτερη παθογένεια είναι ο φετιχισμός της ανανέωσης; Η ΟΝΝΕΔ δεν είναι μια περιθωριακή οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας. Ούτε απλώς ο μηχανισμός χαρτογράφησης ψήφων και στελέχωσης πολιτικών γραφείων. Είναι κυρίαρχη, με ρίζες στη νέα γενιά. Δεν έχει σχέση με την ΟΝΝΕΔ των 80s, ούτε τίποτε Κένταυροι κατοικοεδρεύουν στα γραφεία της. Και είναι πολύ διαφορετικό να επιχειρήσεις να μεταβάλεις το οργανόγραμμα ενός παλαιού οργανισμού απ’ το να τον αναδομήσεις εκ του συστάδην και σε μια τόσο εύθραυστη στιγμή για τη χώρα. Εκτός κι αν ο Κυριάκος θέλει τη διακυβέρνηση του τόπου με ένα μετα-κόμμα. Ενα ευρύ Ποτάμι. Αυτό όμως προϋποθέτει άλλες κοινωνικές συμμαχίες και προεργασία χρόνων.