[Θεωρείο] Κάτι γερασμένα και κακομαθημένα παιδιά

Ηρώδης στην πολιτική ιστορία δεν έχει υπάρξει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να γίνει ο πρώτος εάν αποφασίσει να καθαρίσει τους νεολαίους του κόμματός του που προχθές στη Θεσσαλονίκη έστησαν τα αποτελέσματα των εκλογών χωρίς προηγουμένως να έχουν στήσει κάλπες. Αλλά και πάλι, Ηρώδης θα γινόταν μόνο θεωρητικά. Γιατί στις νεολαίες δεν κυκλοφορούν παιδιά που αναζητούν την πολιτική τους ενηλικίωση, αλλά γερασμένοι καρεκλοκένταυροι. Εδώ και πολλά χρόνια, οι νεολαίες δεν είναι εργαστήρια πολιτικής ζύμωσης, αλλά εφαλτήρια κομματικής ανέλιξης. Και ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει αυτό σε μια χώρα όπου το κόμμα ταυτίζεται συνήθως με το κράτος.

Δεν είναι η απολιτίκ εποχή που κάνει τις κομματικές νεολαίες να μοιάζουν με απολιθώματα του παρελθόντος. Είναι η αντίληψή τους για την έννοια της πολιτικής ισχύος, η σχέση εξάρτησης με το μητρικό κόμμα, οι βυζαντινισμοί, τα πλακώματα, οι περιορισμένοι ορίζοντες, ο τρόπος που ασκούν την εξουσία τους στον πιο πολιτικοποιημένο απ’ όλους τους χώρους της κοινωνίας: τα πανεπιστήμια. Εκεί όπου θα έπρεπε να διακινούνται ιδέες και να γίνονται συζητήσεις, μοιράζονται φυλλάδια και ασκείται η υψηλή τέχνη του εκβιαστικού προσηλυτισμού. Οι κομματικοί νεολαίοι κινούνται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα περίπου όπως οι νεαροί ερυθροφρουροί την εποχή της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα ή οι φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Με τις ίδιες βεβαιότητες, την ίδια αυτοπεποίθηση, την ίδια αίσθηση δύναμης.

Οι νεολαίες είναι πολύ παλιά υπόθεση πλέον για να μην ξέρουμε τι απέγιναν στη ζωή τους οι άλλοτε γερασμένοι και κακομαθημένοι νεολαίοι που μεγάλωσαν και βιολογικά. Εγιναν κομματικά στελέχη, στελέχη κρατικών οργανισμών, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, σύμβουλοι υπουργείων, υπουργοί. Δεν χάθηκε σχεδόν κανένας απ’ όλους αυτούς. Εγιναν η Ελλάδα που ξέρουμε σήμερα. Η δημόσια διοίκησή της, η κυβέρνησή της. Κάτι που εξηγεί γιατί χαθήκαμε όλοι οι υπόλοιποι.