Ο Σπρίνγκστιν τραβάει στην ανηφόρα;

Νομίζω πως ξεκίνησα να τρέχω πριν από μόλις πέντε λεπτά. Εχω όμως ήδη τρέξει πολλά πεντάρια, δεκάρια, έχω ολοκληρώσει τους πρώτους επίσημους αγώνες μου – 10 και 21 χιλιομέτρων – και προετοιμάζομαι για ακόμα μεγαλύτερους. Πώς; Πέντε λεπτά είπα; Λάθος! Δεν πρέπει να είναι πάνω από ένα λεπτό από τη στιγμή που νιώθω ότι ξεκίνησα… Οσο δηλαδή κρατάει η στιγμή που θα πεις δυνατά από μέσα σου «Θέλω να το κάνω!». Αυτό είναι! Η εντολή αποθηκεύεται σε εκείνη την περιοχή του μυαλού όπου βρίσκονται οι δυνατές επιθυμίες και τα ισχυρά «θέλω και μπορώ». Τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Δένεις τα κορδόνια σου και βγαίνεις στον δρόμο. Στην αρχή πιο πολύ περπατάς, παρά τρέχεις. Σιγά σιγά όμως τα 100 μέτρα γίνονται 500, αυτά με τη σειρά τους ένα χιλιόμετρο, το ένα γίνεται δύο και ούτω καθεξής.

Θα θυμάμαι για πάντα την ημέρα που έκανα 10 χιλιόμετρα. Δεν είχα κανένα σκοπό να τρέξω τόσα, νομίζω πως θεωρούσα ότι δεν είχα ακόμη τις δυνάμεις για κάτι τέτοιο. Εκείνη την ημέρα είχα τρέξει οκτώ και ήμουν έτοιμος να φύγω για το σπίτι. Οταν ξαφνικά είδα εκείνο το κορίτσι: έτρεχε στην αντίθετη φορά από μένα και φορούσε φανέλα του Μπρους Σπρίνγκστιν. Φανατικός θαυμαστής τού Αφεντικού εγώ, δεν γινόταν να σταματήσω! Επρεπε να την ξαναδώ! Κορδώθηκα και ξεχύθηκα ακούραστος και περήφανος στο κατόπι της. Εκανα έτσι άλλα δύο χιλιόμετρα ώσπου την είδα να βγαίνει από το Αλσος και να φεύγει (τι ποιο Αλσος; Ενα είναι το Αλσος: το Αλσος Νέας Σμύρνης!). Μόλις χάθηκε από τα μάτια μου ήμουν ελεύθερος να… κλατάρω. Τα πόδια μου σφηνώθηκαν πεισματικά στο έδαφος και άρχισαν να μου ψάλλουν το γνωστό τροπάριο, όχι της Κασσιανής, αλλά της κράμπας. Δεν πειράζει. Χαμογέλασα με το νέο μου ρεκόρ απόστασης (εντάξει, όχι μόνο με αυτό…) και αποχώρησα κι εγώ ευχαριστημένος.

Την κοπέλα δεν την ξαναείδα ποτέ. Τη φανέλα με τον Σπρίνγκστιν, ωστόσο, την έχω ξαναδεί πολλές φορές, στο μυαλό μου. Ενα περίεργο πράγμα, αυτή η σκέψη πάντα με σπρώχνει κάμποσα μέτρα μπροστά. Οταν τα πράγματα δυσκολεύουν στην προπόνηση ή στον αγώνα, πάντα πλάθω στο μυαλό μου μια ιστορία. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκομαι πάνω στο στέιτζ παρέα με τον Μπρους της φανέλας και είτε χορεύουμε, είτε τραγουδάμε, είτε λέμε αστεία σαν φιλαράκια – ιστορία ιδανική για ανηφόρες· βγαίνουν χωρίς να το καταλάβεις. Και δεν είναι μόνο ο Μπρους: καμιά φορά με πιάνω να φαντάζομαι τον εαυτό μου επί σκηνής στο Μέγαρο Μουσικής ερμηνεύοντας κάποιο κοντσέρτο για πιάνο του Σοπέν – ιστορία που κρατάει για τουλάχιστον δύο χιλιόμετρα: οι απαιτήσεις εδώ είναι μεγαλύτερες!

Οποιος νομίζει ότι ονειροπόλοι είναι μόνο όσοι κάθονται σε ένα παγκάκι και αγναντεύουν το ηλιοβασίλεμα, κάνει μέγα λάθος. Πίσω από τον ιδρώτα, τον κόπο, την ένταση και την αγωνία ενός δρομέα κρύβεται πάντα μια όμορφη ιστορία. Ας είναι και φανταστική.

Ο Ξενοφών Μπεκιράκης είναι 35 ετών, ξενοδοχοϋπάλληλος, με πάθος για τη μουσική. Αν όλα πάνε καλά και βοηθήσει και ο Μπρους Σπρίνγκστιν, θα τρέξει τον πρώτο του Μαραθώνιο τον Νοέμβριο