[Κραυγές και ψίθυροι] Πολιτική θλίψη

Εβλεπα μια πρόσφατη φωτογραφία του. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μαινόμενος με σημαίες της ΛΑΕ. Πριν από λίγο καιρό πέτυχα σε κάποιο κανάλι τον Δημήτρη Στρατούλη να καταγγέλλει, να δικάζει, να καταδικάζει και να εκτελεί τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Συχνότερα βλέπω τη Ραχήλ Μακρή άλλοτε να κάνει πασαρέλα κι άλλοτε εισοδισμό σε πρεμιέρες. Κάθε φορά που κάνει δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας περιμένω τα τιτιβίσματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που ως περσινή, παρατημένη και ξινισμένη αρραβωνιαστικιά, ως Ρούλα Βροχοπούλου (εκείνη με τον νεαρό εξ Αλβανίας σύζυγο) της πολιτικής, καρφώνει και απειλεί τον «πρώην» – νομίζω ότι στα μουλωχτά τον καταριέται κιόλας. Τη Νάντια Βαλαβάνη, ευτυχώς, δεν τη βλέπω. Ισως προβάρει εντατικά τις «Μέρες της Κομμούνας» του Μπρεχτ, τον οποίον προφανώς γνωρίζει καλύτερα από τα οικονομικά που κλήθηκε να διαφεντέψει.

Ολοι οι παραπάνω όμως – και κάποιοι ακόμη – μου φαίνονται ως ρόλοι μιας κακοπαιγμένης πολιτικής φάρσας. Που γίνεται θρίλερ όταν σκεφθώ ότι πέρυσι ο ένας ήταν επικεφαλής του ΥΠΕΚΑ, ο άλλος αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης, η μία ΠτΒ, η άλλη αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών, η παράλλη βουλευτής. Και όλοι αυτοί, του Βαρουφάκη συμπεριλαμβανόμενου, συνδιαμόρφωναν το μέλλον της χώρας. Με τη μέθοδο του ριφιφί. Το γεγονός ότι σήμερα είναι στην απέξω δεν με καθησυχάζει. Ούτε αθωώνει τον νυν ΣΥΡΙΖΑ. Στους κόλπους του εξέθρεψαν τη μισαλλοδοξία, τις ιδεοληψίες και τη συνωμοσιολαγνεία τους ενώ το κανάκεμά τους το πληρώσαμε με ένα δημοψήφισμα. Ισα ίσα που, επειδή σε λίγο κόβουμε τούρτα γενεθλίων, ανησυχώ για το τι είδους ιδεοληπτικοί ζουν ακόμη ανάμεσά τους.