[Εισαγωγικά] Ο θυρωρός της νύχτας
![[Εισαγωγικά] Ο θυρωρός της νύχτας](https://www.tanea.gr/app/uploads/2016/04/25037123_Δ.Μητρόπουλος_001.jpg)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Εχοντας παρακολουθήσει λίγα λεπτά ή λίγες ώρες τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο στην Ολομέλεια της Βουλής και στην Επιτροπή Θεσμών, είναι αδύνατο να μην αναρωτηθείς: Μα τι του βρήκε ο Τσίπρας; Οσο αρνητική άποψη κι αν έχει πια κανείς για τον Πρωθυπουργό, σηκώνει τα χέρια στην περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης.
Αλήθεια – τι ακριβώς έλξη ασκεί η γραμμοσκίαση της φυσιογνωμίας ενός γερασμένου πρώην εισαγγελέα που αναδύθηκε από τα ερέβη της πιο βαθιάς Δεξιάς σε έναν νέο και διεθνώς ανερχόμενο πολιτικό της Αριστεράς; Τι μας λέει ο Παπαγγελόπουλος για τον Τσίπρα; Τον εξυπηρετεί; Τον γοητεύει; Τον εκφράζει; Ή τον αποκαλύπτει; Η πρώτη είναι η πιο αθώα εξήγηση. Από εκεί και πέρα, αν πρόκειται να χαθεί κανείς στους δαιδάλους μιας ψυχαναλυτικής προσέγγισης, τότε ακόμη και τα πιο αταίριαστα ζευγάρια μπορούν να ερμηνευθούν. Ας πούμε στο παλαιότερο φιλμ «Ο θυρωρός της νύχτας», η πανέμορφη Σάρλοτ Ράμπλινγκ υποδύεται μια γυναίκα που, ως έφηβη, είχε κρατηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Χρόνια αργότερα, σε ένα καλό ξενοδοχείο της Βιέννης, συναντά ως θυρωρό έναν από τους αξιωματικούς των Ες Ες που ήταν δεσμώτης της και τον υποδύεται ο σκοτεινός Ντερκ Μπόγκαρντ. Δεν τον καταδίδει, αλλά μπλέκει μαζί του σε μια βαθιά ανησυχαστική ερωτική ιστορία. Η ταινία αναπτύσσει την μπερδεμένη σχέση ανάμεσα στον θύτη και το θύμα πριν τα πράγματα πάρουν την αναμενόμενα άσχημη τροπή.
Σκοτεινή τροπή τείνει να λάβει και η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα. Πιθανώς διότι έχει κρατήσει πολλούς μήνες και «άρχισε να μυρίζει» σύμφωνα με ένα σχήμα λόγου του Παπαγγελόπουλου στην Επιτροπή Θεσμών που άφησε εποχή και δεν περιποιεί ακριβώς τιμή στο κράτος δικαίου. Κι εδώ ο ρόλος του φωτογενούς Αλέξη είναι αμφιλεγόμενος. Υποτίθεται ότι θα έκλεινε τάκα – τάκα την αξιολόγηση μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Τα είχε, άλλωστε, όλα με το μέρος του. Μια ΝΔ σε διάλυση και τους ξένους να έχουν αποφασίσει ότι ο άσωτος υιός του περασμένου καλοκαιριού λογικεύτηκε από τα πράγματα και ήταν ο μόνος συνομιλητής τους στην Ελλάδα. Εφόσον ψήφισε Μνημόνιο – ήταν η λογική τους – η μόνη του σωτηρία θα ήταν να εφαρμόσει γρήγορα το Πρόγραμμα. Και να μη χάσει το νήμα της ανάπτυξης που είχε αρχίσει να διαγράφεται από το 2014. Δεν έγινε όμως έτσι. Η ιστορία με τις υποκλοπές των διαλόγων των στελεχών του ΔΝΤ πάει να τα χαλάσει όλα. Διότι επαναφέρει στους ξένους την αίσθηση ότι η παρέα που κυβερνάει στην Αθήνα δεν ωρίμασε πολιτικά. Ο άσωτος υιός παραμένει έρμαιο των κακών παρορμήσεών του. Και δεν είναι πρόσωπο εμπιστοσύνης. Κάτι που επιβεβαίωσαν τα ειρωνικά ευφυολογήματα Τσίπρα περί ανοησιών.
Ο κίνδυνος είναι ο χρόνος να γυρίσει πίσω στον Ιούνιο του 2015 και να ζητήσουν οι δανειστές πολύ πιο δυσάρεστα μέτρα – για να έχουν την ασφάλεια ότι θα εφαρμοστούν. Ηδη η Κομισιόν και οι Γερμανοί δεν είναι πια τόσο φίλα προσκείμενοι όσο πριν. Ακόμη και η μεσοβέζικη λύση δεν προσφέρει ασφάλεια. Αυτή θέλει ένα ημι-πρόγραμμα τώρα – για να μην εκτραχυνθεί η διαπραγμάτευση στη φάση του βρετανικού δημοψηφίσματος – και το σκληρότερο μέρος του λογαριασμού το φθινόπωρο. Κάτι όμως που υποθηκεύει το πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης και κρατά την οικονομία εγκλωβισμένη.
Τελικά, τι τους έπιασε με το ΔΝΤ; Ηθελαν να το διώξουν για σόου; Κι αν ναι, πίστευαν πως θα του προκαλέσουν φαγούρα οι κοριοί; Ή πως τα πράγματα διεθνώς τακτοποιούνται με μια μαγκιά στο τούιτερ ή με ένα δημοσίευμα όπως αυτά που διοχετεύει μέσω «σημειωμάτων» από δω κι από κει η κυβέρνηση σε εγχώρια έντυπα;
Πάθη και λάθη – είναι η σύντομη εξήγηση.
Google news
