[Διαστάσεις] Λίγη φαντασία, ρε παιδιά

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Πολ Τόμσεν με την τέχνη, αλλά δεν έχει σημασία – και ο Λούκος ένας απλός programmer ήταν, όπως μάθαμε από τον Γιαν Φαμπρ. Θα μπορούσαμε λοιπόν θαυμάσια να αναθέσουμε στον διευθυντή του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, τώρα που τρίζει η καρέκλα του, να αναλάβει το Φεστιβάλ Αθηνών – κι ας το ονόμαζε εκείνος «Σκανδιναβικό». Μια τέτοια μεταγραφή θα είχε δύο πλεονεκτήματα. Πρώτον, θα έδινε ικανοποίηση στην καινούργια καλύτερή μας φίλη, την καγκελάριο Μέρκελ, η οποία μπορεί να έβαλε το ΔΝΤ στην τρόικα παρά τις αντιρρήσεις του Σαρκοζί, αλλά τελευταία έχει εκνευριστεί με την εμμονή του επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος στο κούρεμα του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, το φεστιβάλ θα αποκτούσε επιτέλους έναν σιδηρούν άνδρα στο τιμόνι. Παιδί μπακάλη, ο Mr Blue Eyes έχει τη φήμη ότι δεν κουράζεται ποτέ, άρα και με τους συνδικαλιστές θα τα έβγαζε πέρα, και τους σκηνοθέτες που γκρινιάζουν ότι δεν τους ανατίθενται παραγωγές θα κατάφερνε, και τον Μπαλτά θα έβγαζε νοκάουτ. Χώρια που θα έβρισκε πάντα λεφτά χάρις στις γνωριμίες του. Επειδή μάλιστα είναι και λάτρης της μοριακής γαστρονομίας, όλο και κάποιο τσιμπούσι θα οργάνωνε. Τα παλλόμενα πέη έτσι κι αλλιώς τα χάσαμε.

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Γιαν Φαμπρ με την οικονομία, αλλά τον θεωρώ ιδανικό για τη θέση του επικεφαλής της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας με την τρόικα. Για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή, όπως μας αποκάλυψε, δουλεύει «με το μυαλό, την καρδιά και τα balls». Τα δύο πρώτα δεν θα του χρειάζονταν σε αυτή τη θέση, αλλά με το τρίτο είναι βέβαιο ότι θα αφόπλιζε την όμορφη Ντέλια και θα απάλλασσε τις μυστικές υπηρεσίες από τον μπελά και τα έξοδα της παρακολούθησης των συνομιλιών της. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, όχι μόνο δεν φοβάται την αποτυχία, αλλά τη λατρεύει, σχεδόν την επιδιώκει. Μια τέτοια προσέγγιση θα μπέρδευε τους ξενέρωτους ευρωπαίους γραφειοκράτες και θα οδηγούσε χωρίς αμφιβολία σε έναν θρίαμβο που τόσο πολύ έχουν ανάγκη οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Λίγη φαντασία χρειάζεται, μέρες που είναι. Λίγη τόλμη. Ετσι κι αλλιώς, χαμένοι είμαστε.