[Διαστάσεις] Το τρίτο στρατόπεδο

Η προκλητική εμφάνιση που για άλλη μια φορά επέλεξε να κάνει ο Πάνος Καμμένος στη Βουλή, η θεαματική του υποχώρηση στο θέμα Μουζάλα και τα θυελλώδη χειροκροτήματα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν και επισήμως τέλος στη φημολογία για επικείμενο τέλος του ιδεολογικά ανώμαλου συνασπισμού που κυβερνά τη χώρα. Ακύρωσαν το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές, τις οποίες άλλωστε ούτε ο ίδιος επιθυμεί. Και έφεραν εκρηκτικά στο προσκήνιο την ανάγκη για έναν ισχυρό φορέα του μεσαίου χώρου, ο οποίος θα επεξεργαστεί, θα προτείνει και θα υποστηρίξει τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Την πρωτοβουλία πήρε αυτή τη φορά ο Σταύρος Θεοδωράκης, λίγες ώρες μετά την καίρια και τεκμηριωμένη τοποθέτησή του στη συζήτηση για τη διαπλοκή. Τηλεφωνώντας στη Φώφη Γεννηματά, και κλείνοντας το αποψινό τους ραντεβού, άφησε στην άκρη παλιότερους και καθόλου παραγωγικούς όρους (όπως να παραμερίσει το «παλιό» ή να ξεκινήσουν όλα από τη βάση) και έβαλε μπρος μια ακόμη προσπάθεια για τη συνεργασία, αν όχι συνένωση, ομοειδών ιδεολογικών χώρων, που θα μπορούσε να οδηγήσει στη συγκρότηση της τρίτης πολιτικής δύναμης του Κοινοβουλίου.

Το αν αυτή η προσπάθεια θα έχει ευτυχέστερη έκβαση από όλες τις προηγούμενες εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Πρέπει να ξεπεραστούν εγωισμοί, να αντιμετωπιστούν δυσπιστίες, να γεφυρωθούν διαφορές, να υπάρξει καθαρότητα, ωριμότητα, τόλμη, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, ίσως το πιο ουσιαστικό απ’ όλα, στο οποίο αναφέρθηκε σε χθεσινή ραδιοφωνική του συνέντευξη ο εκδότης του περιοδικού «Μεταρρύθμιση» Γιάννης Μεϊμάρογλου: οι συζητήσεις αυτές δεν πρέπει να περιοριστούν μέσα σε τέσσερις τοίχους, πρέπει να ανοίξουν στην κοινωνία, να αφορούν την κοινωνία, να προσελκύσουν την κοινωνία.

Η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά, έγραφε τις προάλλες το «Politico», χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα: το πρώτο χάνει εκλογές και το δεύτερο δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να τις κερδίσει. Η ελληνική Κεντροαριστερά – ή όπως αλλιώς θα ονομάζεται – καλείται να δημιουργήσει ένα στρατόπεδο μόνη της, που θα κριθεί σε κάτι σημαντικότερο από μια εκλογική αναμέτρηση: τη σωτηρία της χώρας.