[Διαστάσεις] Το πιο βολικό κλισέ

Τι συνδέει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την παγκόσμια οικονομία, τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, τη διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, τη Γερμανία, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για το Ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις, την αριστεία και τα τρία Μνημόνια; Δεν υπάρχουν πιο διαφορετικά πράγματα, θα απαντήσετε. Αλλά κάνετε λάθος: όλα έχουν μέσα τους, πάνω τους, κάτω τους ή πίσω τους τον «νεοφιλελευθερισμό». Το έχουν ισχυριστεί, και εξακολουθούν να το ισχυρίζονται, διάφοροι παράγοντες της ελληνικής πολιτικής και πολιτειακής ζωής.

Η λέξη αυτή είναι το πιο βολικό κλισέ του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου. Και είναι ταυτόχρονα ένας μεγάλος μύθος. Λίγοι από αυτούς που τη χρησιμοποιούν γνωρίζουν πραγματικά τι σημαίνει: ένα δόγμα που εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και πρεσβεύει κατά κύριο λόγο την ελάχιστη δυνατή συμμετοχή του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα. Βασικοί του εκφραστές ήταν ο Ρόναλντ Ρίγκαν και η Μάργκαρετ Θάτσερ. Και όχι βέβαια ο Γιαννίτσης, που ήθελε να διορθώσει αδικίες και ανισότητες. Ούτε ο Λοβέρδος, που πρότεινε ένα απολύτως κρατικό σύστημα συντάξεων. Ούτε ο Πιτσιόρλας, που προχωρεί επιτέλους σε ιδιωτικοποιήσεις. Ούτε βέβαια η Μέρκελ, που υποστηρίζει την κοινωνική οικονομία της αγοράς.

Για να διακρίνεις τον νεοφιλελευθερισμό πίσω από το μακελειό στις Βρυξέλλες πρέπει να είσαι ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Και για να χαρακτηρίσεις τον παγκόσμιο οικονομικό λαβύρινθο «γνήσιο τέκνο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής αντίληψης», ελπίζοντας ο Μινώταυρος που τον φυλάει να εξοντωθεί από έναν σύγχρονο θεσμικό Θησέα, δεν μπορεί παρά να είσαι ο άνθρωπος που με την ιδιότητα του υπουργού Εσωτερικών διόρισες 150.000 δημόσιους υπαλλήλους. Με πρωθυπουργό έναν άνθρωπο, τον οποίο η τότε αξιωματική αντιπολίτευση χαρακτήριζε, φυσικά, νεοφιλελεύθερο!

Ολα αυτά θα ήταν κωμικά αν δεν βρίσκονταν στη ρίζα του κακού. Η πλαστή κατηγορία του νεοφιλελευθερισμού δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να συγκαλύψει τις βαριές ασθένειες του ελληνικού κράτους, που καμιά κυβέρνηση δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει: τη διαφθορά, τον κρατισμό, την ανικανότητα, την αρχαιολατρία, τον ανορθολογισμό. Σε λάθος υβρίδιο αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αντί για τον νεοφιλελεύθερο Μινώταυρο, θα έπρεπε να στρέψει τα πυρά του στις λαϊκιστικές Σειρήνες.