[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Αναρωτιέμαι

Θ. Φροντιστής, «Ο ασκός της οργής μου»

H κρίση μάς έχει αλλάξει όλους. Δεν είμαστε πια οι ίδιοι. Βλέπουμε τον κόσμο και αναλύουμε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Περισσότερο απαισιόδοξο και αμήχανο. Γενικευμένη καχυποψία. Σ’ αυτό έχει συμβάλει και η αριστερή(;) διακυβέρνηση που δεν βρίσκει ούτε ρότα ούτε έρμα. Απλώς κάνει δοκιμές εφαρμογής της θεωρίας στην πράξη (μάλλον στην πλάτη του λαού) ή και ξεπλένει αμαρτίες πρώην αντιδραστικών που δηλώνουν «δικοί» της. Χάσαμε πλέον τα όρια του «τι είναι δίκαιο και τι άδικο», τι πρέπει να πιστεύουμε και τι όχι, ποιοι λένε την αλήθεια και ποιοι ψεύδονται, ποιοι βάσιμα κατηγορούν και ποιοι συκοφαντούν.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ποιος θα μας ξαναδώσει την ελπίδα και το κουράγιο να σταθούμε όρθιοι, όχι βέβαια όπως το εννοούν όσοι – ενώ ασκούνται συνεχώς στις γκαφοπιρουέτες – ομνύουν υπέρ της όρθιας κοινωνίας (η οποία προφανώς και δεν θα τους «μοιάζει»).

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ αν προβλέπεται πολιτική δίκη βλάβης για όσους ασχολούνται με την κομματική οικία κι όχι με τον δημοκρατικό οίκο ή θεσμική δίκη κακοτεχνιών για όσα α-νομοθετικά ψηφίζονται στη Βουλή. Πόσο νομίζουμε ότι απέχει η διοικητική διαφθορά από την προδοσία των δημοκρατικών αρχών;

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ για το ποιοι θα αναλάβουν τον ρόλο των εξηγητών για όσα συμβαίνουν εδώ και καιρό σ’ ένα ευρωπαϊκό(;) κράτος δικαίου(;). Οχι τα κομματικά επιτελεία, όχι τα ΜΜΕ, ούτε οι διανοούμενοι. Τότε ποιος; Ο δημοφιλής «κανένας»;

Το να κάνεις την αλήθεια πιστευτή και το ψέμα ανάξιο πίστης (κι όχι το αντίθετο) δεν πρέπει να συνιστά πολιτικο-ηθικό χρέος όλων των πολιτικών;

Σήμερα όμως ορισμένοι αρέσκονται στο να παρουσιάζονται ως δυσκολοπολέμητοι πολιτικοί επειδή καταχρώνται τα ανούσια λογύδρια και τις κατασκευασμένες εικόνες.

Οι περισσότεροι πολιτικοί μοιάζει να πιστεύουν στον ίδιο και μοναδικό θεό, την εξουσία. Ετσι υπόσχονται άκριτα και δημιουργούν περιττά χρέη για να τηρήσουν τα υπεσχημένα. Μετά, για να βγουν από τα αδιέξοδα, αρχίζουν και πάλι δεύτερο γύρο ανυπόστατων υποσχέσεων. Οπου να κοιτάξεις γύρω σου, έμπιστο αξιωματούχο δύσκολα διακρίνεις. Κάποιον που να προβλέπει το μέλλον χωρίς να κερδοσκοπεί στο παρόν.

Περάσαμε από την πλασματική ευμάρεια και την αλόγιστη απληστία των εχόντων στην «περήφανη» ένδεια των μη κατεχόντων και στ’ αδιέξοδα μιας πολλαπλώς ηττημένης χώρας. Τώρα ψάχνουμε εναγωνίως φιλικό και έντιμο χέρι (βοηθείας) για να πιαστούμε, αλλά συναντάμε μόνο ψυχρούς υπολογιστές που δεν μας πιστεύουν και δεν μας χρειάζονται.

Είμαστε οφειλέτες των πάντων και ικέτες του τίποτα.

Καλή Σαρακοστή.

ΥΓ: Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί (Μένανδρος)

ΥΓ2: Το χρέος και το ψέμα πάνε χέρι χέρι (Φρανσουά Ραμπελέ)