ΠΡΟΞΕΝΙΑ

«Ατυπες» ήταν οι χθεσινές συναντήσεις του Μάρτιν Σουλτς στην Αθήνα. Καθ’ οδόν προς την Κύπρο, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου σταμάτησε να δει τον Πρωθυπουργό αλλά και την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, όπως και τον αρχηγό του Ποταμιού. Το ρεπερτόριο των επαφών μιλάει από μόνο του. Οι προοδευτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις εξακολουθούν να ονειρεύονται ένα κεντροαριστερό κυβερνητικό τόξο στην Ελλάδα. Εστω κι αν ισχύει εδώ και δεκατέσσερις μήνες το: ανθ’ ημών Καμμένος. Δηλαδή η πολιτική χρεοκοπία ενός υποτιθέμενα αριστερού εγχειρήματος εξουσίας που συμμαχεί με την πλέον ανυπόληπτη πολιτική εκδοχή της ακραίας Δεξιάς. Και που κάνει μάλιστα δύο φορές την ίδια επιλογή – αφού δύο εκλογές έγιναν στην Ελλάδα το 2015 και δύο φορές συμμάχησε η Κουμουνδούρου με τους ΑΝΕΛ.

Παρά το δις εξαμαρτείν, οι ξένοι προξενητές περνούν – διακριτικά ή λιγότερο διακριτικά – το ίδιο μήνυμα. Και το περνούν εκατέρωθεν. Ξεχνούν ότι η πολιτική φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει διχαστική. Και ότι η βασική του επιδίωξη είναι να υπονομεύει με κάθε τρόπο – και όχι μόνο πολιτικά – τα κεντροαριστερά κόμματα, ενώ δεν χάνει καμία ευκαιρία να εκβιάζει τη στήριξή τους στη Βουλή. Ο προφανής στόχος είναι ο εκμηδενισμός τους. Συνεπώς, τα προξενιά εξ Εσπερίας είναι καταδικασμένα να πέσουν στο κενό. Είναι επίσης παρωχημένα – υπό την έννοια ότι η ελληνική πολιτική δεν μπορεί να επιστρέψει στο καλοκαίρι του 2015 όταν η αντιπολίτευση σύρθηκε στις ψηφοφορίες για τα προαπαιτούμενα και το Μνημόνιο ΙΙΙ προκειμένου να μην πέσει η χώρα στο ρήγμα που δημιούργησε η άφρων πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Το κεντροαριστερό κυβερνητικό τόξο ουδέποτε ενδιέφερε το Μέγαρο Μαξίμου. Εδώ και αρκετό καιρό, δηλαδή μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, έχει πάψει να ενδιαφέρει και το ΠΑΣΟΚ με Το Ποτάμι που θέτουν όλο και πιο σκληρούς όρους στον ΣΥΡΙΖΑ για οποιαδήποτε συνεργασία. Κάνουν σωστά γιατί ο χρόνος είναι με το μέρος τους – υπό την έννοια ότι και η φθορά της κυβέρνησης είναι ταχεία και πλήττει ήδη τους ΑΝΕΛ.