ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ

Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα με λύση που προσκρούει σε άλλα άλυτα προβλήματα. Το ΝΑΤΟ εκλήθη στο Αιγαίο για να ανακοπεί το Προσφυγικό. Μόνο που πάει να προσαράξει στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Οι Τούρκοι παραμένουν στη λογική των γκρίζων ζωνών και τείνουν να εγκλωβίσουν την επιχείρηση στο στενό περιθώριο που αφήνουν οι διεκδικήσεις τους.

Το απλό συμπέρασμα είναι ότι οι επιφανειακές κινήσεις δεν είναι για τα βαθιά. Πόσω μάλλον όταν δεν έχει προηγηθεί προετοιμασία. Εδώ όμως συμβαίνουν δύο πράγματα: η χώρα έχει πέσει θύμα της ελαφρότητας της κυβέρνησής της αλλά και του βαρέος κυνισμού των Γερμανών. Οι τελευταίοι πρωτοστάτησαν στην κλήση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο όχι τόσο λόγω άγνοιας ότι αυτό δεν θα είχε άμεσο αντίκτυπο στο Προσφυγικό όσο για να φαίνεται ότι γίνεται κάτι. Ισως ακόμη και για να μη φαίνεται ότι η Ελλάδα δεν κάνει τίποτε.

Θα έλεγε κανείς ότι υπήρχε η διάθεση να βοηθηθεί η Αθήνα έναντι των Αυστριακών και των Ανατολικοευρωπαίων ενόψει της τελευταίας Συνόδου Κορυφής. Θα το έλεγε αν η γερμανικής εμπνεύσεως συμφωνία των Βρυξελλών για το Προσφυγικό δεν ήταν στην πραγματικότητα κενό γράμμα. Ή μάλλον αν δεν ήταν το άλλοθι για το κλείσιμο των ελληνικών συνόρων προς βορράν από τους – μη μετέχοντες στην ΕΕ αλλά απολύτως χρήσιμους σε αυτήν – βαλκάνιους γείτονές μας.

Τελικά, μέσα από το Προσφυγικό, αναδύθηκε η Αγκυρα για να επιβεβαιωθεί ως περιφερειακή δύναμη. Από αυτήν εξαρτάται η συμφωνία των Βρυξελλών αλλά, βεβαίως, δεν την εφαρμόζει. Απλώς μας στέλνει περισσότερους πρόσφυγες. Και είναι αυτή που εμποδίζει ουσιαστικά τη δράση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Κάνοντας, με την άδεια του Αλέξη Τσίπρα, μια αναδρομή στην αθάνατη προεκλογική συνθηματολογία του Ιανουαρίου του 2015, θα λέγαμε ότι η Τουρκία μάς χορεύει πεντοζάλι.