[Ενστάσεις] Φθόνος κατά της Δύσης

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που θα επέχαιραν με τις μαζικές δολοφονίες αμέριμνων ανθρώπων από τις μηχανές αυτοκτονίας της τζιχάντ.

Κι όμως. Συχνά ο φθόνος απέναντι στην υπεροχή της Ευρώπης, όχι μόνο απέναντι στο επίπεδο ζωής των πολιτών αλλά, κυρίως, στην πολιτιστική κληρονομιά της, είναι τυφλός. Δεν είναι μόνο η μηδενιστική έχθρα για κοινωνίες που ζουν για να προοδεύουν, μια διαδικασία που περιγράφεται σε κορυφαία μυθιστορήματα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας (πρόχειρα, παραπέμπω στον «Δρα Φάουστους» του Τόμας Μαν, στον «Οδυσσέα» του Τζόις, στον Κάφκα, στους εχθρούς των ολοκληρωτισμών Κέστλερ και Οργουελ). Είναι και κάποια ορφανά ολοκληρωτικών ιδεολογιών του 20ού αιώνα, που επιμένουν να ερμηνεύουν τον κόσμο με τα χοντροκομμένα εργαλεία του προλεταριακού διεθνισμού – θεωρώντας ότι οι σουνίτες εξτρεμιστές που πολεμούν τη Δύση, «αντικειμενικά» πολεμούν τον καπιταλισμό υπέρ μιας «πιο δίκαιης κοινωνίας».

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μετά το πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα της Αλ Κάιντα στο Μανχάταν, η ελληνική κοινή γνώμη δονήθηκε από ένα σύνθημα ικανοποίησης: «Καλά να πάθουν». Το διακίνησαν πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μαζί με δήθεν επαναστάτες της πολιτικής. Ο δυτικός κόσμος δεν κατέρρευσε, όπως ήλπιζαν. Γιάτρεψε τις πληγές του, οχυρώθηκε προασπίζοντας τις ελευθερίες και συνέχισε να παρέχει το αξιοζήλευτο μοντέλο ζωής για σχεδόν όλο τον πλανήτη (σε αυτό το μοντέλο υποκλίθηκαν χθες οι γέροντες, άλλοτε επαναστάτες της Κούβας, ενώπιον του «πλανητάρχη» – για να θυμηθούμε μια παλιά διατύπωση για τον πρόεδρο των ΗΠΑ).

Στην ελληνική κυβέρνηση, και στις παραφυάδες της, αρκετοί έχουν συμμεριστεί εκείνο το «καλά να πάθουν». Ελπίζω ότι δεν συνεχίζουν να το συμμερίζονται. Επειδή, πλέον, στο στόχαστρο των τζιχαντιστών είναι και οι ίδιοι.

Τα τυφλά χτυπήματα των εξτρεμιστών με τα οποία απειλούν όλο τον δυτικό κόσμο, τον κόσμο μας, δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στους ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές και στους άλλους.