[Αγιογραφίες] Μπούνκερ

Η Λιζ Τέιλορ έλεγε ότι τα μεγάλα κορίτσια χρειάζονται μεγάλα διαμάντια. Τα μεγάλα αγόρια είναι ολιγαρκή. Μπορούν να επουλώνουν τις ραγισμένες σχέσεις τους με δώρα λιγότερο ακριβά. Δώρα συμβολικά, όπως ένα ταξίδι με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος.

Το ταξίδι του Πάνου Καμμένου στη Φλόριδα δεν εξυπηρετούσε βέβαια τέτοιες σκοπιμότητες. Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας είχε μαλακώσει ήδη στην αντιπαράθεσή του με το Μαξίμου πριν πάρει το αεροπλάνο για τις ΗΠΑ. Απλώς η απόσταση και ο χρόνος – μιας και η ατζέντα του μόνο φορτωμένη δεν ήταν – βοηθούν ψυχολογικά. Και σίγουρα θα βοήθησαν τον υπουργό να αναρρώσει από το οξύ επεισόδιο βουκεφαλισμού που του προκάλεσε το «Μακεδονία» του Μουζάλα.

Αν εξαιρέσει κανείς το κλίμα, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει τίποτε άλλο στο ενδοκυβερνητικό τοπίο. Οι – ρητοί και ανομολόγητοι – λόγοι που υποτίθεται ότι προκάλεσαν την κρίση είναι ακόμη εδώ. Ο Μουζάλας προς το παρόν παραμένει και μάλιστα δαφνοστεφής, μετά τη συσπείρωση των συριζαίων γύρω του. Ο Βίτσας παραμένει συντονιστής του Καμμένου στο Προσφυγικό. Το Προσφυγικό εξακολουθεί θεωρητικά να συνιστά τη μεγαλύτερη πολιτική απειλή για τους ΑΝΕΛ, καθώς τους εκθέτει στο υπερσυντηρητικό ακροατήριό τους. Προσωπικά ο ίδιος ο Καμμένος έχει υποχρεωθεί σε μια αναδίπλωση που, ακόμη και για τα δικά του στάνταρ πολιτικής ευλυγισίας, έχει υψηλό βαθμό δυσκολίας.

Ολη αυτή η συζήτηση θα είχε νόημα αν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ ήταν παίκτης στρατηγικής. Αν ο παρορμητισμός του δεν τον κατέτασσε σε αυτό που οι αθλητικογράφοι ονομάζουν «παίκτης ψυχολογίας». Εκτός από το αεροσκάφος, ο Τσίπρας φαίνεται ότι άνοιξε στον εταίρο του και ένα γήπεδο, στο οποίο του άρεσε πάντα να κυλιέται. Δεν θα είναι έκπληξη αν στην αποψινή συζήτηση στη Βουλή ο Καμμένος παίξει ακόμη μία φορά τον ρόλο του «τζιχαντιστή», που θα ζωστεί τα εκρηκτικά της σκανδαλολογίας για να πει όσα ο Τσίπρας δεν θέλει να περάσουν από το δικό του στόμα.

Το σχήμα έχει λειτουργήσει στο παρελθόν. Και αναζωογονεί κάθε φορά τη σχέση Τσίπρα – Καμμένου – σχέση που γεννήθηκε στη μήτρα της αντισυστημικής καταγγελίας, πριν ανθήσει στο θερμοκήπιο της εξουσίας.

Η σχέση αυτή δεν είναι πια ακλόνητη. Ο κυβερνητικός συνεταιρισμός εσωτερικεύει τη φθορά που υφίσταται η κυβέρνηση στην κοινωνία. Ωστόσο, εδώ που έχουν φτάσει – και όπως έχουν φτάσει, πολεμώντας λυσσαλέα με όλους – οι εταίροι έχουν κάψει τις εναλλακτικές τους. Κανείς από τους δύο δεν άφησε γέφυρες υποχώρησης και πιθανής ανασύνταξης με άλλους συμμάχους. Και όσο κλονίζονται τόσο πιο τοξικοί θα φαντάζουν για όποιον τυχόν σκεφτόταν, από τα αριστερά ή τα δεξιά, σενάρια προσέγγισής τους.

Σαν σε μπούνκερ, σαν στο χιλιοτραγουδισμένο Κούγκι, Τσίπρας και Καμμένος έχουν μόνο ο ένας τον άλλον.