[Αριστερά της Εδέμ] Λάσπη

Στη λάσπη της Ειδομένης δοκιμάζονται όλοι. Κοσμικοί, ΜΚΟ (αμαρτωλές και μη), καλλιτέχνες, εθελοντές, ανιδιοτελείς, πολιτικοί, φωτογράφοι και δημοσιογράφοι (ρεπόρτερ και μη). Υπάρχει όμως κάτι που αναδύεται με θρίαμβο από τη λάσπη: ο ευρωσκεπτικισμός. Μάλιστα, όχι αυτός που διοχετευόταν σε παλιά κανονιστικά πλαίσια και είχε ένα κάποιο αριστερό πρόσημο. Ο νέος ευρωσκεπτικισμός δεν θέλει απλώς επιστροφή στο έθνος κράτος. Δεν αναδιπλώνεται όπως ο σύγχρονος σαραντάρης Ελληνας στο πατρικό του σπίτι λόγω φτώχειας. Συμπυκνώνει με αστραπιαίους όρους όλες τις παθογένειες του παλιού κόσμου. Και αποτελεί πόλο σε έναν νέο άξονα που στο άλλο άκρο του έχει τον ευρωεθνικισμό.

Είναι ζήτημα χρόνου και στη χώρα μας αυτή ακριβώς η λάσπη να τεκνοποιήσει τον νέο πόλο, ενός άφυλου ευρωσκεπτικισμού. Μακριά από τη Χρυσή Αυγή και μακριά από τη συνεπή αντι-ΕΕ στάση του ΚΚΕ και μέρους της Αριστεράς, ο νέος πόλος θα έχει κάτι από τη ρευστότητα του Ποταμιού, κάτι από τον τιμωρητισμό του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ και μπόλικη από μεθοδολογία και τεχνογνωσία της πάνω Πλατείας Συντάγματος από τις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις της περιόδου 2010-2012.

Η ευθύνη προφανώς δεν θα βαραίνει μόνο τους νέους επίδοξους σωτήρες. Ο χώρος δόθηκε από μια αντιλαϊκή ευρωζώνη. Από έναν γερμανικό ηγεμονισμό. Από μια γενικευμένη λιτότητα. Από μια αναπηρία συντονισμού στο πεδίο του Προσφυγικού. Από μια λογική που επέτρεψε να ανθίζουν κάθε λογής αυστριακά και σλοβάκικα μπουμπούκια στην άλλοτε αυλή του Καντ, του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, του Μάη του ’68, του Χάμπερμας. Ο χώρος δόθηκε επίσης από τους ιακωβίνους της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Από κάτι πατριώτες του ευρώ που τυλίχθηκαν με σημαίες της Ευρώπης, μπερδεύοντας την ευρωπαϊκή συνείδηση με τα ΕΣΠΑ και τα ταξίδια στις Βρυξέλλες.

Στη λάσπη της Ειδομένης επίσης ναυαγεί το μόνιμο αίτημα εμβάθυνσης της Ευρώπης (και όχι μόνο διεύρυνσής της). Και, όχι, οι πρόσφυγες δεν επιδοκιμάζουν έμμεσα το ευρωπαϊκό κεκτημένο κινούμενοι προς τα εδώ. Κι αυτό αφού μέρος τους ρέει και προς άλλες χώρες, μη ευρωπαϊκές. Στην Ιορδανία, ας πούμε, έχουν καταφύγει μέχρι τώρα 640.000 σύροι πρόσφυγες (πηγή: http://data.unhcr.org/syrianrefugees/regional.php). Προσωρινή ασφάλεια επιζητούν. Απαγκίστρωση από εμπόλεμη ή εμφύλια ζώνη. Που, παρεμπιπτόντως επίσης, η ΕΕ δεν έκανε κάτι για να αποτρέψει, στον βαθμό που μπορούσε.