[Ενστάσεις] Η ΝΔ άργησε μια μέρα

Η Ειδομένη δεν είναι κάτι χθεσινό. Οσον καιρό τα σύνορα ήταν ανοιχτά, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έφευγαν από εκεί σαν πρόσφυγες κι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υλοποιούσε το πρόγραμμά της, που εν προκειμένω συνοψιζόταν στα δυο αλησμόνητα ρήματα της Τασίας Χριστοδουλοπούλου: «λιάζονται» και «εξαφανίζονται». Οταν τα σύνορα έκλεισαν, με κοινή ευρωπαϊκή απόφαση την οποία συνυπέγραψε και η Ελλάδα, δηλαδή ο Πρωθυπουργός, ένας υπαίθριος χώρος τράνζιτ μετατράπηκε, πολύ γρήγορα, στο σημείο μηδέν της ύπαρξης.

Ολα αυτά έχουν τη σφραγίδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Αλλά, κατά παράδοξο τρόπο, γίνονται με την ανοχή ή, έστω, χάριν και της σιωπής της αντιπολίτευσης – και ιδίως των ευρωπαϊστικών συνιστωσών της (πλην Βαγγέλη Βενιζέλου). Χθες, στην Ειδομένη πήγε ο αρχηγός της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης. Αργησε μια μέρα. Οι εξελίξεις ακολούθησαν ένα ζήτημα που είχε προλάβει να το αναδείξει ο Τύπος.

Γενικώς, στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας η αντιπολίτευση έχει τη δική της συμμετοχή. Ειδικά η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει κανείς την εντύπωση ότι συνεχίζει την παράδοση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ακολουθεί τα γεγονότα (το Φορολογικό, το Αγροτικό, τη νομοθεσία για τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη…), κάνει δηλώσεις και, γενικώς, αναμένει την κατάρρευση της κυβέρνησης για να τη διαδεχθεί, χωρίς να υπολογίζει ούτε στιγμή τις επιπτώσεις που θα έχουν προκύψει στο μεταξύ. Με τον ίδιο τρόπο ανταποκρίθηκε και στην πρόσκληση της Προεδρίας της Δημοκρατίας για να λάβει μέρος στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών. Για ποιον λόγο χάνουν χρόνο σε ανούσιες παράτες τις οποίες απλώς εκμεταλλεύεται επικοινωνιακά ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορώ να το κατανοήσω.

Τα ίδια ισχύουν σε γενικές γραμμές και για τις συνιστώσες της υπόλοιπης ευρωπαϊστικής αντιπολίτευσης, Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι. Αλλά αυτοί έχουν μια δικαιολογία: ψάχνουν τη χαμένη τους ιδεολογική ταυτότητα. Αμα τη βρουν θα απογειωθούν.