Για τις μικρές καθημερινές νίκες

Σε κυνηγάει κάποιος; Αλήθεια, τρέχεις οικειοθελώς; Χωρίς κάποιος να σου βάλει το πιστόλι στο κεφάλι και να σε απειλεί; Κι αν βρέχει; Μα κάνει κρύο. Αν διαβάζεις αυτές τις ερωτήσεις και χαζογελάς, τότε κάπου τις έχεις ξανακούσει και καταλαβαίνεις (σήμερα το πρωί φέρ’ ειπείν, όταν έδενες κορδόνια για «τίποτα, δέκα χαλαρά χιλιομετράκια μόνο»).

Το τρέξιμο είναι μοναχικό. Τα καλύτερα τρεξίματά μου τα έχω κάνει «με παρέα μόνος μου». Στην ουσία βυθισμένος στις σκέψεις σου, έχεις τους λόγους σου που τρέχεις. Οι δικοί μου; Ο εξής ένας: για τις μικρές νίκες.

Ξυπνάω πριν κλείσουν τα φώτα στους δρόμους. Βγαίνω τη νύχτα, την ώρα που οι άλλοι έχουν κλείσει ήδη το δεύτερο όνειρο. Γιατί; Διότι όντως με κυνηγάει κάποιος. Με κυνηγάνε τα φαντάσματα της ζωής μου. Οι έννοιες μου, τα προβλήματά μου, η καθημερινότητά μου.

Κάθε φορά που δένω κορδόνια και κάνω το πρώτο βήμα στον δρόμο, βρίσκω την αποσυμπίεσή μου. Τρέχω όχι για να ξεφύγω από τα φαντάσματα, αλλά για να τα συναντήσω. Να τα  κοιτάξω στα μάτια, να σταθώ απέναντί τους, να τσακωθώ μαζί τους, να τσαλακωθώ, να φωνάξω από μέσα μου (ενίοτε και απέξω μου – συγγνώμη καλή κυρία, που ένα χάραμα στη Μεσογείων με πετύχατε στο 28ο χιλιόμετρο ενός προμαραθωνιακού long run και με ακούσατε ενώ τσακωνόμουν στο μυαλό μου με μια κοπέλα) ότι δεν θα με νικήσετε ούτε σήμερα.

Ανακάλυψα το τρέξιμο όταν τα προβλήματα ήταν μεγάλα. Την πρώτη ημέρα περπάτησα πολύ και έτρεξα 100 μέτρα. Εψαξα στο Διαδίκτυο για «φορητούς απινιδωτές». Αλλά τα κατάφερα και είχα τρέξει 100 μέτρα. Πρώτη ταπεινή νίκη. Την επόμενη ημέρα τα 100 μέτρα έγιναν 150. Τη μεθεπόμενη 200. Τα προβλήματα εκεί, δυναμικά. Κι εγώ πάλι εκεί, να μάχομαι μαζί τους, να τσα(λα)κώνομαι. Και κάθε μέρα στην επιστροφή, διά μαγείας μια ηρεμία. Τα μέτρα έγιναν χιλιόμετρα. Ξαφνικά ένας αγώνας, ταπεινός, μικρός, φοβισμένος, 5 χιλιόμετρα. Το φάντασμα του «δεν μπορείς, πού πας, δεν είσαι άξιος», εκεί, να τρέχει δίπλα μου, να μου μιλάει και να του φωνάζω (από μέσα μου ευτυχώς) «σκάσε, μπορώ». Και τερματισμός. ΝΙΚΗ με κεφαλαία γράμματα. ΝΙΚΗ κόντρα στον εαυτό μου. Κόντρα σε όλα.

Η συνέχεια; Κατήφορος. Αυτό είναι το «καλό» με τα προβλήματα, πάντα υπάρχουν, πάντα θα βρεθούν εκεί για να σε τραβήξουν να κάνεις λίγα παραπάνω χιλιόμετρα σήμερα, να νιώσεις την ψιχάλα ενώ τρέχεις και να πεις «σιγά να μην κωλώσω, ίσα ίσα θα δροσιστώ», να κουμπωθείς και να πεις «ωραία δροσιά έχει σήμερα, πάω για ένα χαλαρό οχταράκι» (όχι, Παναγιώτη, οι -7 βαθμοί Κελσίου και χιόνι δεν είναι «δροσιά»). Τα 100 μέτρα είχαν γίνει ημιμαραθώνιοι και οι ημιμαραθώνιοι είχαν γίνει πλάνο για το μεγάλο ταξίδι ενός Μαραθωνίου, ναι «τον μεγάλο».

Γιατί τρέχω λοιπόν; Γιατί έχω ένα καθημερινό ραντεβού με κάποια φαντάσματα. Τα αγαπώ και με αγαπούν. Και κάθε μέρα τα βγάζω βόλτα, τα κερδίζω, και κάθε μέρα επιστρέφουν. Και πάμε απ’ την αρχή. Ξημερώνει. Κορδόνια και έφυγα.