[Αγιογραφίες] Αίμα

«Είμαστε πια μικρό κόμμα. Και τι πρέπει να κάνει ένα μικρό κόμμα; Να διεκδικεί τουλάχιστον παρουσία στις εξελίξεις».

Για όποιον δεν το είχε καταλάβει, αυτή είναι η πρώτη αγωνία του ΠΑΣΟΚ, όπως την εκφράζει – κάπως ευφημιστικά – παλαιό στέλεχος. Το κόμμα πρέπει πρώτα να δείχνει ότι υπάρχει. Οτι δεν λουφάζει στη σκιά των δύο μεγάλων.

Σε αυτό το ψυχολογικό υπόστρωμα φυτρώνουν και οι πρωτοβουλίες της Φώφης Γεννηματά. Το μόνιμο άγχος είναι να φαίνεται ότι έχει δική της ατζέντα – άγχος που εκφράστηκε θεατρικότατα στο Συμβούλιο των Αρχηγών.

Εκεί η Γεννηματά πέτυχε τον στόχο της, αν σκεφθεί κανείς ότι εκτός από την αντιπαράθεση με τον Τσίπρα εξασφάλισε και μια κόντρα με τον Μητσοτάκη. Πέτυχε έτσι το μείγμα «ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον» που, μονότονα, καταλήγει στη γραμμή περί κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.

Το πρόβλημα είναι ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει τον κυβερνητικό εαυτό του τόσο πιο απίθανο μοιάζει το σενάριο συνεννόησής του με τη ΝΔ, στο οποίο επιμένει το ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο ανέφικτος αρχίζει να φαίνεται και ο έτερος στρατηγικός στόχος, που επισήμως αναφέρεται ως ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς και ανεπισήμως αναλύεται σε σύμπραξη με Το Ποτάμι. Εδώ η ευθύνη δεν είναι βέβαια της Γεννηματά, που δεν κουράζεται να ανανεώνει το προσκλητήριό της με άλλη κάθε φορά φόρμουλα – όπως τώρα τη διακομματική προγραμματική επιτροπή. Η ευθύνη είναι μάλλον του απρόθυμου Θεοδωράκη, ο οποίος φαίνεται να ενδιαφέρεται πρωτίστως για το πώς θα πακετάρει πιο κομψά την απροθυμία του.  

Ανεξαρτήτως όμως του ποιος φταίει, το ΠΑΣΟΚ και στο εγχείρημα της Κεντροαριστεράς και στο αίτημα για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε ένα πολιτικό σχέδιο που θα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα. Που θα ακούγεται ολοένα και περισσότερο σαν ευχολόγιο.

Η απάντηση είναι ότι ασφαλέστερος δρόμος δεν υπάρχει. Οτι το ΠΑΣΟΚ οφείλει να επιμείνει στις ίσες αποστάσεις και να μην εκτεθεί στην κατηγορία ότι υποβιβάζεται, όπως λέγεται, σε «κόμμα – τσόντα».

Στους απέξω μπορεί να φαίνεται μονολιθική αυτή η στρατηγική. Στη Χαριλάου Τρικούπη όμως έχουν γενετική μνήμη. Φέρουν τα παροπλισμένα γονίδια του μεγάλου κόμματος που τους κάνουν να πιστεύουν ότι αυτοί που ψήφισαν και ξαναψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ – και αυτοί που ψήφισαν Οχι στο δημοψήφισμα – είναι δικό τους αίμα. Είναι φύσει πασόκοι που παραστράτησαν. Που παρασύρθηκαν από τον αντιμνημονιακό λαϊκισμό και τώρα, αποκαρδιωμένοι, είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στις αγκάλες του μητρικού κόμματος.

Γι’ αυτό το κόμμα πρέπει να παραμείνει τόσο αντισύριζα όσο και αντιδεξιό. Για να θυμίζει ΠΑΣΟΚ.