[Πίσω από τη βιτρίνα] Θα γίνει κόμμα στο Κέντρο;

^«Δεν υπάρχουν τρία Ποτάμια» φώναζε με ένταση και πάθος ο Σταύρος Θεοδωράκης στη νικητήρια ομιλία του, απαντώντας στην κριτική του Χάρη Θεοχάρη. Από κάτω οι σύνεδροι χειροκροτούσαν όρθιοι, σχεδόν εκστασιασμένοι, τον αρχηγό του κινήματος που για πρώτη φορά στα δυο χρόνια ζωής του κόμματος ανέβαζε δημοσίως τα ντεσιμπέλ μιας εσωκομματικής αντιπαράθεσης. Ο Θεοχάρης πάντως δεν ήταν εκεί για να τον ακούσει, ενώ κι άλλοι βουλευτές προτίμησαν να λείπουν από το πάρτι της επανεκλογής. Ναι, ο Θεοδωράκης ελέγχει απολύτως το κόμμα του, δεν είναι βέβαιο όμως ότι ελέγχει εξίσου την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Το συνεχές νευρικό περπάτημα του Θεοδωράκη στους χώρους του συνεδρίου αποτύπωνε ίσως και την ενόχλησή του για όσα είχε ακούσει την προηγούμενη μέρα από τους βουλευτές του. Αυτοί όμως κουβαλάνε το άγχος της επανεκλογής και θέλουν να γνωρίζουν με ποιο σχήμα θα συνταχθούν: Με Το Ποτάμι της αυτόνομης πορείας ή με Το Ποτάμι – μαγιά του νέου μεταρρυθμιστικού κόμματος στον χώρο του Κέντρου;

To Κοινοβούλιο του Κέντρου, η πρόταση του Θεοδωράκη για μια ώσμωση σε επίπεδο κοινωνίας που αποκλείει κομματικές ηγεσίες και στελέχη πρώτης γραμμής, ερμηνεύεται και ως μια ντρίπλα του επικεφαλής του κόμματος για να αποφύγει τα «παζάρια των κομματικών συνδιασκέψεων». Ετσι προσλαμβάνει ο ίδιος την πρόταση Γεννηματά. Εάν Το Ποτάμι δεν βίωνε το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, πιθανότατα δεν θα το πρότεινε ποτέ. Φαίνεται άλλωστε ότι η πιθανότητα κυβερνητικής σύμπλευσης με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη σε τροχιά εξουσίας ταιριάζει καλύτερα στο μεταρρυθμιστικό γονιδίωμα του μικρού κόμματος. Στο ΠΑΣΟΚ πάλι βλέπουν αλλιώς την πρόταση, αφού στο σχήμα διαλόγου που προτείνουν, τη Συνδιάσκεψη, θέλουν συμμετοχή ανθρώπων που δεσμεύονται από τις κομματικές δομές, ενώ δεν αγνοούν τον ρόλο των ηγεσιών. Ο τρόπος σύγκλισης είναι το ένα πεδίο της διαφωνίας, το δεύτερο αφορά το πολιτικό πρόσημο της συμμαχίας. Η Φώφη Γεννηματά το είπε όσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε από το βήμα του συνεδρίου – ναι στις μεταρρυθμίσεις, αλλά με αριστερή κλίση. Κοινώς, σπίτι μας είναι η Κεντροαριστερά. Στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη πάντως διευκρινίζουν ότι η πρόταση διαλόγου περιλαμβάνει και τη Δράση – κατά πολλούς τον δούρειο ίππο του Θεοδωράκη στο σχέδιο ανατροπής του εγχειρήματος. Στο Ποτάμι, από την άλλη, βλέπουν καχύποπτα την πρόταση συνένωσης των δυο Κοινοβουλευτικών Ομάδων ως έναν τακτικισμό που μπορεί να προβοκάρει τη δουλειά που πρέπει να στηθεί στη βάση – τα grassroots politics που περιγράφουν οι Αγγλοσάξονες, με τη συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σχημάτων και κινήσεων του χώρου. Είναι ο μόνος δρόμος που βλέπουν για να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά η συνεύρεση όλων των σχημάτων του Κέντρου. Διαφορετικά, λένε, η συγκόλληση μηχανισμών θα λειτουργούσε διαιρετικά. Και θα κατάπινε Το Ποτάμι.

Οπως σε όλα τα ζητήματα στην πολιτική, έτσι κι εδώ η κρίσιμη μεταβλητή είναι ο χρόνος. Με ποδοσφαιρικούς όρους, Το Ποτάμι παίζει κατενάτσιο. Στο ΠΑΣΟΚ βιάζονται να δημιουργήσουν ένα σχήμα που θα απορροφήσει τις διαρροές του ΣΥΡΙΖΑ πριν από την επόμενη εκλογική πόλωση με τη Νέα Δημοκρατία. Το εγχείρημα, πάντως, δείχνει ακόμη αμήχανο, ενώ όταν ρωτάς ποιος θα ηγηθεί όλοι κοιτάζουν αλλού.