Τα πράγματα εξελίσσονται με τον ρυθμό που τους αναλογεί. Υστερα από αρκετούς μήνες παρασκηνιακών συζητήσεων και διαβουλεύσεων, οι εκτιμήσεις που εγκαίρως είχαμε διατυπώσει, σύμφωνα με τις οποίες οι δανειστές θα «δώσουν» την αξιολόγηση στην κυβέρνηση Τσίπρα στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που θα αφορά και τη διαχείριση του Προσφυγικού - αν και δεν ομολογείται δημοσίως - φαίνεται ότι επιβεβαιώνονται. Και ίσως και στην καλύτερή τους εκδοχή: με το ΔΝΤ σε ρόλο «τεχνικού συμβούλου».
Ολα καλά λοιπόν για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ; Μια θετική έκβαση της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος σίγουρα θα προκαλέσει επιφωνήματα ανακούφισης. Οι αγρότες «έλυσαν» τα μπλόκα των δρόμων, το «κίνημα της γραβάτας» δεν φαίνεται να έχει την αρχική του δυναμική, η εκφυλισμένη γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ έχει να ασχοληθεί με το συνέδριό της, ως εκ τούτου η κοινωνική αντίδραση δεν έχει, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, τη δυνατότητα οργανωμένης έκφρασης. Αρα τα πράγματα εξελίσσονται προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενίσχυσης του Τσίπρα.
Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται. Είναι όμως έτσι; Μέχρι τώρα όλες οι κοινωνικές αντιδράσεις είχαν εκδηλωθεί εξαιτίας της ανησυχίας και του φόβου αυτού που έρχεται κι όχι αυτού που συμβαίνει, με εξαίρεση τους αγρότες, οι οποίοι εκτός από το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό είχαν θέσει και το θέμα του κόστους παραγωγής - έτσι η επίσκεψη κυβερνητικών παραγόντων, βουλευτών και κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στις αγροτικές περιοχές θα συνιστά άγνοια κινδύνου. Μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης οι κοινωνικές αντιδράσεις οποιασδήποτε μορφής θα προέρχονται από αυτό που συμβαίνει, γι' αυτό και θα είναι σκληρές. Η «ηλικία της αθωότητας» του ΣΥΡΙΖΑ πλέον ολοκληρώνεται και η κατάσταση συνολικά αλλάζει πίστα.
Τα πράγματα θα κινηθούν περίπου ως εξής: μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα αρχίσει να ενισχύεται η ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας, οι θερινοί μήνες που ακολουθούν είναι συνήθως μήνες ραστώνης και η κοινωνική απειλή του φθινοπώρου αυτή τη φορά θα είναι σαφώς ισχυρότερη για την κυβέρνηση. Θα έχει συμβεί αυτό που με άλλους όρους είδαμε στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία, οι μακροοικονομικοί δείκτες να αρχίζουν να ανακάμπτουν και η κοινωνία να παραμένει βυθισμένη στη φτώχεια, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Η πολιτική που θα εφαρμόζει - εντάξει, αναγκάστηκε, δεν υπάρχει αμφιβολία περί αυτού - θα είναι τοξική. Η τοξικότητά της διαβρώνει έτσι κι αλλιώς την ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου και την ίδια την κυβέρνηση και σιγά σιγά και το κόμμα. Και φυσικά όποιος τους πλησιάσει κινδυνεύει να μολυνθεί. Θα υπάρχει λοιπόν μια κυβέρνηση που θα βασίζεται σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα με πεσμένο το ηθικό και η ισχνή κομματική δομή θα είναι εξαιρετικά αδύναμη, όχι για να απορροφήσει τους κοινωνικούς κραδασμούς - αυτό είναι αδύνατο -, αλλά για να στηρίξει στοιχειωδώς τις «μακροοικονομικές επιτυχίες» της κυβέρνησης.
Η πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ με άλλους, νέους όρους είναι το πιο πιθανό ενδεχόμενο. Ο στρόβιλος της κρίσης δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο. Και πρωτίστως τις αυταπάτες της εξουσίας...