Hotspot Πειραιάς: Ελπίδα μόνο από τους εθελοντές

Πήρε από τα χέρια της ένα κρουασάν και ένα πολύχρωμο κασκόλ. Την αντάμειψε με μια μεγάλη αγκαλιά. Το προσφυγόπουλο από τη Συρία αγνοούσε ωστόσο, ότι η γυναίκα που θα μπορούσε να ήταν μια μεγάλη θεία ή ακόμη και γιαγιά της μοιραζόταν μαζί του μνήμη προσφυγιάς. «Με τις διηγήσεις του ξεριζωμού των Ποντίων μεγάλωσα. Ο πατέρας μου ήταν από τον Πόντο», λέει στα ΝΕΑ η κ.Βούλα που μαζί με τη φίλη της είχαν γεμίσει χθες το πρωί ένα καρότσι λαϊκής με κουλούρια, κρουασάν και ρούχα που βρίσκονταν άχρηστα στα σπίτια τους.

Σκόπευαν να τα παραδώσουν στην πύλη Ε1 όπου συγκεντρώνεται ανθρωπιστική βοήθεια από τους δεκάδες πολίτες που σπεύδουν καθημερινά να δώσουν ό,τι μπορεί ο καθένας. Τα μοίρασαν, όμως, στη διαδρομή, αφού το λιμάνι του Πειραιά είναι ένα τεράστιο hotspot τις τελευταίες δέκα ημέρες, περίπου. Ολοι οι επιβατικοί σταθμοί από τον Αγιο Διονύσιο μέχρι την ακτή Περικλέους έχουν ανοίξει για τη φιλοξενία προσφύγων από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και μικρού αριθμού Αφγανών.

Οι ανάγκες για την εξεύρεση χώρων φιλοξενίας των προσφύγων, όσο παραμένουν κλειστά τα σύνορα στην Ειδομένη, γίνονται ασφυκτικές μέρα με τη μέρα.

Στον Πειραιά βρίσκονται σήμερα Παρασκευή πάνω από 2.500 άνθρωποι. Ο αριθμός αλλάζει καθημερινά. Εξω από το πρόχειρο ιατρείο που έχει στηθεί στον επιβατικό σταθμό του ΟΛΠ στην πύλη Ε1, συναντάμε τον Νόρμαν Χέρινγκ. Είναι ψυχολόγος με καταγωγή από τις ΗΠΑ, που ζει μόνιμα εδώ και πολλά χρόνια στην Ολλανδία.

Εφτασε στην Ελλάδα ως μέλος ομάδας εθελοντών που αυτοοργανώθηκαν βλέποντας τις εικόνες του προσφυγικού δράματος, πριν από δύο εβδομάδες. «Θα έχετε πολλή δουλειά να κάνετε…» παρατηρούμε. «Δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα. Οι ανάγκες είναι τόσο μεγάλες», λέει. «Ομως, σ’ αυτούς τους ανθρώπους αρκεί ένα άγγιγμα στην πλάτη. Ενα χαμόγελο. Να μη νιώθουν ανεπιθύμητοι», προσθέτει.

Ο Νόρμαν Χέρινγκ μιλά με έντονη την απογοήτευση για τη στάση που τηρεί η υπόλοιπη Ευρώπη τόσο απέναντι στους πρόσφυγες, όσο και απέναντι στην Ελλάδα. «Αυτό που κάνει η Ελλάδα είναι αξιοθαύμαστο και ξέρω πολύ καλά ότι είναι μια αδύναμη χώρα λόγω της οικονομικής κρίσης. Δεν μπορείς να αφήσεις ούτε τους ανθρώπους, ούτε τη χώρα αβοήθητη, σα να είναι η πίσω αυλή της Ευρώπης».

Στους επιβατικούς σταθμούς του ΟΛΠ η μόνη παρουσία του επίσημου κράτους είναι οι αστυνομικοί και οι λιμενικοί που περιπολούν. Την απουσία του κράτους καλύπτουν εθελοντές που προσπαθούν να οργανωθούν και να οργανώσουν μια ρουτίνα στους επιβατικούς σταθμούς, ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες. Δύο μήνες στην Ελλάδα συμπληρώνουν ο Κρις και ο Μάρκο, από την Ελβετία.

Είναι μέλη μιας ομάδας που οργανώθηκε επί τούτου. Για να έρθουν στην Ελλάδα και να βοηθήσουν τους πρόσφυγες.
 
Τα ΝΕΑ τους συνάντησαν στην «πίσω πλευρά» του σταθμού, στην Ε1. Εδειχναν κουρασμένοι. Μόλις είχαν τελειώσει τις πρωινές δουλειές τους, αλλά μπροστά από τον πάγκο όπου οι πρόσφυγες πλησιάζουν για να ζητήσουν νερό, γάλα για τα δεκάδες βρέφη και τα παιδιά ή πάνες, περίμεναν ακόμη δεκάδες άνθρωποι. «Δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει να οργανωθούμε ακόμη καλά, να συντονιστούμε», λέει ο 27χρονος Κρις, που εκφράζει φόβους για την επόμενη μέρα. «Οσο τα σύνορα παραμένουν κλειστά, η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

Κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι άνθρωπο και φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε τις κατάλληλες συνθήκες υγιεινής, για παράδειγμα…»

Οσο μιλάμε, ο Στράτος, ένας τριαντάρης από το Βύρωνα τρέχει από τον ένα χώρο της κουζίνας και της αποθήκης στον άλλο, μεταφέροντας πράγματα που έχουν καταγραφεί ως αναγκαία και στους άλλους επιβατικούς σταθμούς. «Ερχομαι όσες μέρες μπορώ. Οταν τελειώνω από τη δουλειά μου, για όσες ώρες μπορώ…», λέει χαμογελαστός. Δεν ανήκει σε καμία οργάνωση- έδωσε απλώς το παρών για να βοηθήσει.

Φωτογραφίες Κώστας Κατσίγιαννης