ΛΟΥΚΕΤΟ

Οχι – δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Ούτε μπορεί κάποιος να πει ότι ένιωσε έκπληξη. Οι εικόνες από το γήπεδο της Τούμπας την Τετάρτη το βράδυ υπήρξαν τόσο γνώριμες, σχεδόν οικείες για το εγχώριο ποδοσφαιρικό σύστημα, που οι θεατές δεν γύρισαν με αποτροπιασμό το βλέμμα τους αλλού. Ούτε η ανακοίνωση από τον αρμόδιο υφυπουργό Κοντονή για τη ματαίωση της διοργάνωσης του Κυπέλλου προκάλεσε έκπληξη – άλλωστε είναι πάγια η τακτική των κρατούντων πως «ό,τι δεν λύνεται… κλείνει».

Αποδεικνύεται όμως ότι δεν βάζουμε μυαλό και πως ουσιαστικά δεν υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση για την οριστική λύση του προβλήματος. Την περασμένη σεζόν μετά τον θάνατο φιλάθλου σε παιχνίδι Γ’ Εθνικής η πολιτεία διέκοψε λόγω πένθους το πρωτάθλημα, το οποίο διακόπηκε λόγω επεισοδίων και την άνοιξη. Ακολούθως μονιμοποιήθηκε το μέτρο να μην παίρνουν εισιτήρια οι φιλοξενούμενες ομάδες. Ενδεικτικοί της νοσηρής ατμόσφαιρας ήταν οι διάλογοι – ντροπή σε συμβούλιο της Λίγκας. Αλλά και ο εθνικός διχασμός που τείνει πλέον να παγιωθεί στο ποδόσφαιρο και, λόγω του μεγέθους των αντιπαρατιθέμενων, πέραν αυτού.

Δυστυχώς, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το λουκέτο στα γήπεδα λειτουργεί ως ένδειξη αδυναμίας της πολιτείας. Η κυβέρνηση, παρά κάποιες κινήσεις του αρμοδίων, λειτούργησε με την τακτική της αναβολής στη λήψη σοβαρών αποφάσεων. Αυτό σημαίνει ότι δεν πάσχει από κρίση αξιοπιστίας μόνο το ποδόσφαιρο. Αλλά αυτό το ξέραμε ήδη.