[Αριστερά της Εδέμ] ΜΜΕ και Αριστερά

Ποια είναι η στρατηγική του κορμού της σημερινής κυβέρνησης όσον αφορά τα ΜΜΕ; Αμφίσημη, αντιφατική και στον δεύτερο κύκλο της διακυβέρνησης της χώρας εξόχως επιθετική. Θα μπορούσε ένας ψύχραιμος παρατηρητής να δει εδώ όλες τις αντινομίες του στρατηγήματος της ομάδας Τσίπρα. Αν με το ένα χέρι η κυβερνώσα ομάδα φλέρταρε με την ιδέα προσεταιρισμού των παλιών παραδοσιακών μιντιακών πόλων, με το άλλο επιχειρούσε να χαϊδέψει το μέσο ένστικτο τιμωρητισμού για τα ΜΜΕ ως «προέκταση» του παλιού συστήματος. Ετσι, αν το πρωί με άγριες ανακοινώσεις καυτηρίαζαν τα παράνομα κανάλια, το ίδιο βράδυ στελέχη της κυβέρνησης στριμώχνονταν στα «αμαρτωλά» πάνελ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης και της δεύτερης φάσης διακυβέρνησης έμοιαζε και μοιάζει να μην έχει απαντήσει στο βασικό μεγάλο ερώτημα: Τα ΜΜΕ σήμερα είναι μεγάλοι ζωντανοί οργανισμοί με αντιθέσεις, αντιφάσεις αλλά και γόνιμα πεδία πλουραλισμού, πολυφωνίας και επαρκούς ενημέρωσης; Κοινώς ο παραδοσιακός Τύπος στην Ελλάδα σήμερα είναι η ύστατη ασφαλής και τεκμηριωμένη πηγή ενημέρωσης σε ένα χυδαίο τοπίο με παρακρατικά και άθλια site; Ή το παιχνίδι είναι στημένο εξ αρχής και τα μεγάλα ΜΜΕ είναι απλά φωνές συμφερόντων; Αν ισχύει το δεύτερο – που προφανώς δεν ισχύει -, είναι τουλάχιστον παράξενο να διαγκωνίζονται κυβερνητικά στελέχη για μια συνέντευξη σε αυτά ακριβώς τα «εξωνημένα» Μέσα. Είναι τουλάχιστον άστοχη επίσης μια τέτοια γενίκευση, αφού ακυρώνει κάθε διεργασία στο εσωτερικό τους, κάθε ιδεολογική υπαρκτή αντιπαράθεση, κάθε ανεξιθρησκία του Μέσου.

Τα μεγάλα και παραδοσιακά ΜΜΕ επίσης είναι οργανισμοί που απασχολούν δεκάδες εργαζομένους. Είναι κρίκοι και μονάδες παραγωγής. Προφανώς επίσης αποσπούν υπεραξία – δεν κάνουν χάρη στο δυναμικό τους. Παράλληλα όμως είναι και πυλώνες της αστικής δημοκρατίας, τηρούν εργασιακούς κανόνες που κανένα «ανεξάρτητο» καινούριο site δεν τηρεί. Η γενίκευση του παραδοσιακού Τύπου ως «εξαπτέρυγου» συμφερόντων είναι μια εύκολη τεχνική. Δεν είναι όμως η ορθή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρχής επιχείρησε να φτιάξει μιντιακό πόλο φιλικό στα πεπραγμένα του. Λογικό. Αυτό ξεκίνησε πολύ πριν κυβερνήσει τη χώρα. Παράλληλα και για καιρό ακολουθούσε τη λογική του σκωτσέζικου ντους για τις παλιές εφημερίδες και τα κανάλια. Μέχρι τη νεότερη στρατηγική που προχωρά σε πόλεμο με τα εκδοτικά «μαγαζιά». Μέχρι τον νόμο που προβλέπει τέσσερα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας. Και με μίνιμουμ 400 εργαζομένους ανά κανάλι, άρα 1.600 εργαζομένους σε αντίθεση με τους 2.639 που απασχολούνται σήμερα βάσει στοιχείων του ίδιου του Μεγάρου Μαξίμου. Τα ΜΜΕ έχουν ευθύνες, όχι όμως την κύρια: την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Τα ΜΜΕ είναι μέρος του εποικοδομήματος, όχι της βάσης.