[Αγιογραφίες] Δεξαμενή

Δεν το συνηθίζουν οι πολιτικοί. Ο Γιάννης Μουζάλας όμως δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής. Γι’ αυτό και επιτρέπει στον εαυτό του τον ωμό ρεαλισμό. Ρεαλισμό τόσο ωμό που αγγίζει τα όρια του κυνισμού. Το είχε κάνει όταν προανήγγειλε ως αναπόφευκτο το κλείσιμο των συνόρων. Το έκανε και χθες όταν αναγνώρισε ότι η Ελλάδα έχει ήδη μετατραπεί από χώρα διέλευσης σε χώρα εγκατάστασης προσφύγων. Σε χώρα μόνιμων καταυλισμών όπως η Τουρκία, ο Λίβανος, η Ιορδανία.

Στη σκηνή του Προσφυγικού, ο ωμός αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής δεν είναι εξαίρεση. Το μόνο που δεν λείπει αυτή τη στιγμή από την Ευρώπη είναι ο κυνισμός.

Κυνικοί είναι οι γερμανοί σχολιαστές που επισημαίνουν ότι η Μέρκελ σώζει το ανθρωπιστικό προφίλ τής «καγκελαρίου των προσφύγων» χάρη στους ανατολικούς και τον νεογέννητο αυστροβαλκανικό άξονα που κλείνει τα σύνορα. Οτι η Γερμανία μπορεί να διατηρεί το – τρόπος του λέγειν – ηθικό της πλεονέκτημα επειδή κάτι τύποι σαν τον Ορμπαν κάνουν τη βρώμικη δουλειά ανακόπτοντας τις ροές που απειλούσαν να αποσταθεροποιήσουν το Βερολίνο.

Κυνική είναι και η Κομισιόν που αναγνωρίζει αυτό που εμμέσως ομολογεί και ο Μουζάλας όταν ζητάει την «επιστράτευση» της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Οτι η κεντρική ελληνική Διοίκηση έχει αποδειχτεί διαχρονικά αφερέγγυα στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Και ότι η όποια ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να διοχετευθεί απευθείας στους φορείς που εργάζονται στο πεδίο της κρίσης χωρίς να περάσει από τα μπουκωμένα φίλτρα του Δημοσίου.

Κυνισμό μπορεί κανείς να διακρίνει και στο Μαξίμου. Δεν ομολογείται, πλέον, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να ελπίζει ότι το Προσφυγικό μπορεί να είναι το κλειδί που θα χαλαρώσει πολιτικά τον κορσέ της αξιολόγησης. Που – αν θέλει κανείς να το πει όντως κυνικά – θα εξασφαλίσει στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ένα πακέτο το οποίο θα μπορούν να περάσουν από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες τους.

Είναι ίσως δύσκολο να το διακρίνει κανείς τώρα. Αλλά πίσω από την οθόνη του δράματος της Ειδομένης και της Πλατείας Βικτωρίας, η λιβανέζικη πραγματικότητα την οποία αναγνωρίζει ο Μουζάλας μπορεί βραχυπρόθεσμα να λειτουργήσει σταθεροποιητικά για την κυβέρνηση – ό,τι κι αν σημαίνει μακροπρόθεσμα για την οικονομία και το status της χώρας.

Μπορεί όχι μόνο να οδηγήσει την κυβέρνηση στο περιπόθητο Πάσχα της αξιολόγησης. Αλλά και να την καταστήσει απαραίτητη για τους Ευρωπαίους.

Κανείς δεν θα ήθελε να προκαλέσει πολιτική αβεβαιότητα στη χώρα – ανάχωμα. Σε μια χώρα που κατάφερε μάλλον από ατύχημα να γίνει χρήσιμη ως ανθρωποδεξαμενή.