Η παγίδα της ελπίδας

Και τι να γράψεις πια όταν όλα έχουν ειπωθεί  αγγίζοντας τον υπερθετικό βαθμό; Από πού να πιαστείς να μη βυθιστείς στη συννεφιασμένη καθημερινότητα όταν και το τελευταίο σωσίβιο έχει ταξιδέψει στην πλάτη του τρομαγμένου μετανάστη σε ένα πέλαγος αβεβαιότητας;

Να πεις τι; Για την Μπαρτσελόνα που λάμπει; Να γράψεις για τον Βενγκέρ που όσο περνάει ο καιρός αποκτά τη χλωμή εικόνα του νεκρού στρατιώτη πλάι στο κανόνι του; Να ιστορήσεις τις επιτυχίες του Πεπ και της Γηραιάς Κυρίας τα σκέρτσα;

Να μιλήσεις, πάλι, για την αφελώς προκλητική ελληνική πραγματικότητα; Για τους πλαδαρούς αλαζόνες που ρυπαίνουν με τη δύσοσμη ανάσα τους τα γήπεδα; Δεν το κάνεις! Θα σε πουν γραφικά εμμονικό!

«Ματαιοπονείς, Τάκη μου» είχε πει ο Καπετάνιος στον αείμνηστο συνάδελφο Τάκη Χαραλαμπίδη, που έγραφε καθημερινά τα κακώς κείμενα της τότε (όχι πολύ μακρινής) ποδοσφαιρικής εποχής.

Πού καταφεύγεις λοιπόν;

Προτιμάς την ισχυρογνώμονα σιωπή από τη ρίψη των σκέψεών σου στον αδιάφορο Καιάδα κάποιου κρημνώδους μυαλού.

Και πού καταλήγεις; Αναπολείς το παρελθόν και τραγικά συνειδητοποιείς πως ο τότε αθώος χρόνος εξελίχθηκε βαθμηδόν σε κακοποιό. Η φιλάργυρη εποχή μάς έχει αλλοτριώσει. Ανήκεστο γήρας; Οχι! Απαισιόδοξη πρόγνωση; Ισως!

Μπαίνει η άνοιξη κι όμως ο νους χειμάζεται.

Το Τσάμπιονς Λιγκ ταξιδεύει σαν τα ποτάμια στη χαραγμένη από χρόνια κοίτη του με σταθερή πορεία. Τα φερτά υλικά: τόνοι χρυσού και λάμψεις ματαιοδοξίας ουδόλως αλλοιώνουν το ακριβότερο ευρωπαϊκό προϊόν, που τελικά σαν το μέλι δεν έχει ημερομηνία λήξης. Τι βλέπουμε και φέτος; Τέσσερις ομάδες, τις ίδιες που και πέρυσι και πρόπερσι και πριν από τρία χρόνια πρωταγωνιστούσαν σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο σαν τη βρετανική «Ποντικοπαγίδα».

Ποντικοπαγίδα το Τσάμπιονς Λιγκ. Εγκλωβίζει τις σκέψεις των ταπεινών και καταφρονεμένων σε έναν λαβύρινθο υπολανθάνουσας αισιοδοξίας. Το Στοίχημα κινεί τις μυλόπετρες του ενδιαφέροντος: να παίξω πρώτο γκολ από τον Μέσι ή από τον Ρονάλντο;

Αγωνιάς να προβλέψεις όταν απαξιώνεις να φροντίσεις. Και τα γκολ της ζωής τα δέχεσαι αδιαμαρτύρητα κι ας είναι μόνιμα από θέση οφσάιτ! Το ποδόσφαιρο (για κάποιους λίγους και το μπάσκετ) σε περιμένει να επιβιβαστείς σε μια άλλη ζωή, όχι τη δική σου αλλά αυτή που θα ‘θελες να ζήσεις. Διαλέγεις μια ομάδα και υπερασπίζεις μέχρι «θανάτου» τα συμφέροντά της. Πεθαίνεις φτωχός και μακάριος όταν εκείνοι που υπεράσπισες άγγιζαν κάρβουνα και γίνονταν διαμάντια.

Κι όμως, ουδείς νίκησε τον χρόνο. Ακόμα και ο σοφός Εκο έφυγε να ανταμώσει τον Μπαουντολίνο του. Ολα κάποτε έχουν ένα τέλος, που κάποιοι το περιμένουν για τους εχθρούς τους, για να χαμογελάσουν αυταπατώμενοι ότι δικαιώθηκαν. Κι όπως έλεγε και ο παλιός προπονητής Χρήστος Αρχοντίδης: η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αρκεί να μην πεθάνουμε εμείς πριν από αυτήν.