[Αριστερά της Εδέμ] Μονταζιέρα αγάπη μου

Το Σάββατο που μας πέρασε η ΚΝΕ γιόρτασε στο Σπόρτιγκ τα σαράντα χρόνια από το πρώτο της Συνέδριο. Η μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση της νεολαίας σήμερα, μοιάζει πεισματικά να κινείται ανάποδα από τη συλλογική αντίληψη για τον τρόπο που πρέπει να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Πλάι στο ΚΚΕ, για την ακρίβεια οργανικό μέρος του, επιμένει στη λογική της συλλογικής στράτευσης, στα κομμουνιστικά ιδεώδη. Αν εννοεί ως κομμουνισμό την παγκόσμια πρωτότυπη στρατηγική της που ακούει στο θολό «λαϊκή εξουσία». Η ύπαρξη και η δράση της είναι εξαιρετικά πολύτιμες σε μια εποχή ατομισμού και διάχυσης των ηθών.

Το Σάββατο όμως πέρασε στα ψιλά κάτι που δεν είναι τόσο αμελητέο. Στην επετειακή φιέστα δεν προσκλήθηκαν όσοι από το πρώτο ιστορικό της Συνέδριο και το Κεντρικό Συμβούλιο σήμερα βρίσκονται σε άλλους πολιτικούς χώρους. Υπόθεση δύσκολη, θα μου πείτε, αφού μετά το ωστικό κύμα του 1989-1991 δεν έμειναν και αρκετοί στον χώρο. Πώς όμως αλήθεια δικαιολογείται μια οργάνωση που οικοδομήθηκε μέσα από την ανιδιοτελή στράτευση των μελών της να κόβει και να ράβει την Ιστορία της; Και μάλιστα, εκ των υστέρων;

Θα μου πουν οι φίλοι του ΚΚΕ: Μα, οι περισσότεροι που κάποτε στρατεύθηκαν στα ιδανικά της ΚΝΕ σήμερα είναι μάνατζερ σε εταιρείες. Στελέχη άλλων κομμάτων. Δημοσκόποι. Ακόμη και στελέχη του αριστερού κυβερνώντος κόμματος. Θα συμπληρώσουν επίσης με νόημα: «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Κι όμως, υπάρχει κάτι που προκαλεί μελαγχολία. Και πέραν του παραπάνω γεγονότος, επανέρχεται ένα μείζον θέμα. Πώς αντιμετωπίζει η Αριστερά την Ιστορία και το παρελθόν της. Κι εκτός της τακτικής να την ξαναγράφει, συνήθως αγνοώντας τις αντιφάσεις του κινητήρα της Ιστορίας και την συμβολή των προσώπων στο συλλογικό, υπάρχει κάτι βαθύτερο. Τεμαχίζοντας την Ιστορία και εξιδανικεύοντας ή απολυτοποιώντας πλευρές της, μοιραία πέφτει στα ίδια λάθη.

Και αυτό δεν αφορά μόνον την κομμουνιστική Αριστερά. Δείτε σήμερα πώς αντιμετωπίζουν την κυβέρνηση οι αποχωρήσαντες της ΛΑΕ. Λες και δεν άσκησαν κυβερνητική πολιτική έστω για επτά μήνες. Λες και δεν συναίνεσαν στη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου που επισημοποίησε τη γραμμική σύνδεση της «Κομμούνας των Αθηνών» με τα προγενέστερα Μνημόνια. Δείτε απ’ την άλλη πώς αντιμετωπίζουν οι συριζαίοι τη Ζωή ή τον Γιάνη. Λες και δεν ήταν δικές τους επιλογές σε κορυφαίο επίπεδο. Λες και οι ευθύνες βαραίνουν μόνον πρόσωπα και όχι μαζικές πολιτικές. Σήμερα πολύ μικρό τμήμα της Αριστεράς μοιάζει ετοιμοπόλεμο να μιλάει με απενοχοποιημένο τρόπο για το παρελθόν του. Να το κωδικοποιεί και να το κοιτάει με γενναιοδωρία και μεγαλοψυχία. Με σοβαρότητα.