Κάθε μέρα που περνά με ανοιχτά τα θέματα της αξιολόγησης και του Προσφυγικού, η κατάσταση οδηγείται στο όριο. Και η κοινωνική και η οικονομική.
Ο Τσίπρας και η ομάδα του Mεγάρου Mαξίμου γνωρίζουν ότι οι δανειστές και πρωτίστως ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, θέλουν να τους αναγκάσουν να πιουν το ποτήρι της αξιολόγησης μέχρι και την τελευταία σταγόνα και μετά να παραχωρήσουν την κυβέρνηση στο νέο πουλέν της ελληνικής και γερμανικής ελίτ, στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος θα διαχειριστεί την περίοδο της χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Την «άνοιξη» του ελληνικού καπιταλισμού. Με ή χωρίς εκλογές;
Αυτό πλέον έχει μικρή σημασία αφού γίνουν όσα οι δανειστές κελεύουν. Γι' αυτό και ο Τσίπρας παίζει αυτές τις ημέρες το τελευταίο του χαρτί. Το τι θα του δώσουν ο Ολάντ και κυρίως η Μέρκελ θα κρίνει και τις εξελίξεις.
Αν τελικώς και όπως φαίνεται οι δανειστές δεν σκοπεύουν να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους, τότε υπάρχουν δύο ενδεχόμενα:
- Πρώτον, η ομάδα του Τσίπρα παίζοντας καθυστέρηση να αποδεχθεί τελικά τις απαιτήσεις των δανειστών στο όνομα του «δόγματος Παππά», σύμφωνα με το οποίο η μόνη κόκκινη γραμμή είναι να μη γίνουμε αριστερή παρένθεση και με την κοινωνία φυσικά στα κάγκελα.
- Δεύτερον, λειτουργώντας με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης να προχωρήσει σε εκλογές σύντομα, προκειμένου να αποδράσει διατηρώντας όσα μπορεί να διατηρήσει ως πολιτικό κεφάλαιο και να παραδώσει την καυτή πατάτα στον Μητσοτάκη, μένοντας ο ίδιος στην άκρη και αποφεύγοντας την «πασοκοποίηση». Κατ' αυτόν τον τρόπο ανατινάζει το πολιτικό σύστημα και οδηγεί μεσοπρόθεσμα τη Νέα Δημοκρατία στη διάλυση στέλνοντας τον Μητσοτάκη να αναζητήσει τον Σαμαρά στα αποδυτήρια. Και τούτο, αλλάζοντας ή όχι τον εκλογικό νόμο. Τι πρόκειται να γίνει λοιπόν; Κοντός ψαλμός αλληλούια...