[Αγιογραφίες] Μεζούρα

Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη άποψη των αντιπάλων του, είναι ένα κράμα αριστερών του κομματικού θερμοκηπίου και πρώην πασόκων. Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης ανήκει στις εξαιρέσεις. Ανήκει στους λίγους που προέρχονται από το Πανεπιστήμιο και έχουν περάσει και από την αγορά – στην περίπτωσή του, την αγορά των δημοσκοπήσεων. Μια αγορά όπου ένα πονηρό μάτι θα μπορούσε να δει «ιδιωτικά συμφέροντα που αυτονομούνται» – όπως τα είδε το μάτι του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Μιλώντας γι’ αυτή την «παθογένεια της δημοκρατίας» ο Βερναρδάκης δεν είπε τίποτε πρωτότυπο. Επανέλαβε μια από τις πιο παλιές και πιο χιλιοπαιγμένες απόψεις του κόμματός του. Στις αναλύσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ κατέτασσε τα media στους πυλώνες που το κόμμα όφειλε να ελέγξει, αν ήθελε να πάρει «πραγματικά» την εξουσία.

Ο ίδιος ο Τσίπρας το είχε πει και ξαναπεί: την εξουσία δεν την παίρνεις μόνο με τις εκλογές. Την παίρνεις αφού ελέγξεις το κράτος, τα media και τις τράπεζες.

Πολλοί εξακολουθούν να αναρωτιούνται ποια είναι τα βαθύτερα κίνητρα της επέμβασης της κυβέρνησης στον ραδιοτηλεοπτικό χώρο. Είναι προϊόν δογματισμού μιας Αριστεράς καταστατικά καχύποπτης απέναντι στα ιδιωτικά ΜΜΕ και εν γένει την ιδιωτική πρωτοβουλία; Ή μήπως πρόκειται για το κυνικό εγχείρημα μιας εξουσίας που απλώς επιχειρεί να εδραιώσει την κυριαρχία της;

Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το δόγμα μπορεί θαυμάσια να συγκατοικεί με τη σκοπιμότητα. Η περίπτωση Βερναρδάκη δείχνει ότι ακόμη και στον – τρόπος του λέγειν – «σκεπτόμενο» ΣΥΡΙΖΑ επιβιώνουν τα σχήματα της κομματικής μπροσούρας. Στη βερναρδάκειο δημοκρατία δεν υπάρχει χώρος για την αταξία πολλών και αντικρουόμενων, μη ελεγχόμενων, συμφερόντων. Κυβέρνηση, λαός και κράτος πρέπει να είναι – για να θυμηθεί κανείς πάλι μια πρωθυπουργική ρήση – μία σάρκα. Μία φωνή.

Το ότι αυτή η τακτοποίηση οδηγεί στην εγκατάσταση άλλων – όχι τόσο «αυτόνομων» – συμφερόντων είναι απλώς το αναγκαίο τίμημα που πρέπει πάντα να καταβάλλει η επαναστατική θεωρία στη σκληρή πραγματικότητα. Μπορεί να μην εξαλείφεται η «παθογένεια», αλλά τουλάχιστον θα είναι μια ελεγχόμενη παθογένεια. Αλλο πολλά, άλλο τέσσερα, αδειούχα συμφέροντα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – όπως και όλα τα λαϊκιστικά κινήματα, αριστερού ή δεξιού αυτοπροσδιορισμού – είναι τέκνο της απονομιμοποίησης των παλαιών Μέσων. Είναι τέκνο της αναρχίας των νέων media που επιτρέπει στον χρήστη Βερναρδάκη να συναντά στο facebook ένα κοινό που υπερβαίνει τις πανελλαδικές κυκλοφορίες πολλών εφημερίδων. Το να επιχειρεί κανείς να ελέγξει αυτό το τοπίο με νομοθετική μεζούρα είναι παρωχημένο όχι μόνο γιατί είναι θεσμικά βάναυσο. Αλλά γιατί είναι ανέφικτο.