Ενα μέιλ για γέλια και για κλάματα
Δεν μπορώ να πω. Τους έχουμε τρελάνει πολλές φορές τους δανειστές. Με διάφορες αφορμές. Αλλά μας κάνουν και αυτοί κάτι χουνέρια! Δεν μιλώ για την ουσία της διαπραγμάτευσης. Αναφέρομαι στα παραλειπόμενα.
Και εξηγούμαι. Πριν από λίγες ημέρες έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών ένα από τα εκατοντάδες μέιλ που ανταλλάσσονται, αυτές, τις καυτές ημέρες της διαπραγμάτευσης. Οι δανειστές ζητούσαν στοιχεία. Για τα έσοδα. Σε διάφορους κωδικούς.
Μεταξύ των άλλων ρωτούσαν πόσα έσοδα απέδωσε τελικά η επιβολή ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση το 2015. Ηθελαν να μάθουν πόσα απέδωσε ένα μέτρο το οποίο ουδέποτε εφαρμόστηκε.
Μηδέν, είναι η απάντηση. Κουλούρι. Τι μας ρωτάτε; Για να θυμόμαστε ότι είδαμε και πάθαμε να βγάλουμε τον ΦΠΑ 23% από το μοσχαρίσιο κρέας (το οποίο εμείς είχαμε προτείνει) για να βάλουμε στη θέση του τον ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Και ότι, στη συνέχεια, ιδρώσαμε για να τον βγάλουμε και αυτόν και… ακόμα ψάχνουμε ισοδύναμο μετά την γκάφα με τον φόρο στα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ;
ΥΓ: Για να σας λύσω ενδεχόμενες απορίες, διότι, εντάξει, δεν τους έχουμε τρελάνει σε τέτοιο βαθμό τους έξω, πιθανολογείται ότι κάποιος έκανε copy – paste ένα παλαιότερο μέιλ με αίτημα παροχής στοιχείων εσόδων τότε που ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση ήταν ακόμα (με βάση τον νόμο) ενεργός. Εκτός και αν έχασε και αυτός την μπάλα, με τα ισοδύναμα που έρχονται και φεύγουν και τελειωμό δεν έχουν.
Molto rumore per nulla
Η φράση αυτή, στα ελληνικά, σημαίνει «πολύ κακό για το τίποτα». Με αυτήν λοιπόν αποτύπωνε ιταλός μάνατζερ το αποτέλεσμα της συνάντησης που είχαν την Τετάρτη οι εκπρόσωποι μεγάλων ιταλικών ενεργειακών εταιρειών (Edison, Eni, Enel, TERNA) με τους επικεφαλής των ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ και ΑΔΜΗΕ, παρουσία του υπουργού Ενέργειας Πάνου Σκουρλέτη.
Δεν λέω, σημαντικές όλες οι εταιρείες που συνόδευσαν τον ιταλό ΥΠΕΞ Τζεντιλόνι στη σύντομη επίσκεψή του στην Αθήνα. Επιβεβαιώθηκε όμως ξανά το «πολύ λάδι, αλλά από τηγανίτα τίποτα». Οι Ιταλοί είπαν πόσο πολύ θα ήθελαν στενότερη ενεργειακή συνεργασία, πόσο ενδιαφέρονται για συμπράξεις και εξαγορές, αλλά από ουσία niente. Στα μεταξύ τους μάλιστα πηγαδάκια μεταφέρω την «απορία» τους σχετικά με το πόσο ανεφάρμοστη είναι η ελληνική πρόταση για τον ΑΔΜΗΕ, δηλαδή 51% στο Δημόσιο, 29% στο Χρηματιστήριο και 20% σε στρατηγικό επενδυτή. Αφού λοιπόν τα είπαν με τους δικούς μας για ένα μισάωρο και ήπιαν τα ροφήματά τους – προτίμησαν όλοι πορτοκαλάδα, όχι καφέ -, μας είπαν arrivederci και αποχαιρέτησαν.
Το βαπόρι από την Περσία
Αργεί ακόμη να έρθει το πρώτο φορτίο αργού από το Ιράν για τα ΕΛΠΕ. Δεν είναι ότι «σκάλωσε» η συμφωνία, απλά οι Ιρανοί είναι ζόρικοι παίκτες, βλέπουν ότι όλοι οι Δυτικοί τούς φλερτάρουν, γι’ αυτό και ζητούν όσο θέλουν. Το γνωρίζει από πρώτο χέρι ο διευθύνων σύμβουλος των ΕΛΠΕ Γρηγόρης Στεργιούλης που έχει ταξιδέψει τρεις – τέσσερις φορές το τελευταίο δίμηνο στην Τεχεράνη. Η παραγγελία επομένως θα γίνει μόνο όταν τα ΕΛΠΕ κρίνουν πως τους συμφέρει η τιμή. Τις επόμενες ημέρες θα γίνει και η πληρωμή από τον ελληνικό όμιλο προς την κρατική εταιρεία του Ιράν NIOC της πρώτης δόσης, ύψους 100 εκατ. δολαρίων, με βάση όσα έχουν συμφωνήσει για τον διακανονισμό του χρέους τους. Το βαπόρι από την Περσία μπορεί να περιμένει.
Ολα καλά κι όλα ωραία για τον Γιώργο
Μαθαίνω ότι ούτε στα κόκκινα δάνεια ούτε σε άλλα κρίσιμα θέματα στις διαπραγματεύσεις του υπουργείου Οικονομίας με την τρόικα υπάρχει πρόοδος. Παρά την αισιόδοξη πτυχή των πραγμάτων που επιχείρησε να παρουσιάσει ο υπουργός με δηλώσεις του αυτή την εβδομάδα για τα κόκκινα δάνεια, ότι δηλαδή η κυβέρνηση επιδιώκει μια μακρά μεταβατική περίοδο μέχρι να απελευθερωθεί η πώλησή τους και την πλήρη εξαίρεση των στεγαστικών, η αλήθεια είναι ότι στην τρόικα τον ακούν και ανατριχιάζουν.
Ακόμα και για τις πρόσφατες αλλαγές που έκανε ο Γιώργος Σταθάκης στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού, οι Ευρωπαίοι έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους. Ακούγεται μάλιστα ότι το θέμα θα τεθεί στο τραπέζι της συζήτησης όταν επιστρέψουν οι επικεφαλής των δανειστών στην Αθήνα. Το ωραίο με τον Σταθάκη είναι ότι εξακολουθεί να χαμογελά. Τουλάχιστον θα τον θυμόμαστε ως τον υπουργό με το μόνιμο χαμόγελο. Δεν βαριέσαι, κάτι είναι κι αυτό!